Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Fila Vitae

Sandra Sieradzka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

dość dobry początek, zawsze należaloby tłumaczyć tytuł pod wierszem, żeby kazdy wiedział o co chodzi ( to portal polski, nie każdy operuje każdym językiem)
ogólnie, nie jest źle, ale do dobrego wiersza jeszcze daleko. niepotrzebne dopowiedzenie na końcu.

pozdr. Agnes

Sandra Sieradzka

Sandra Sieradzka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Tytuł oznacza z łaciny dosłownie : nić żywota, nić życia . Podaję dwa tłumaczenia ponieważ zależy Ono od tego jak się tłumaczy. Jednak ogólnie znaczenie jest takie same, a ewentualne zmiany mogą wynikać ze stylizacji językowej. Do mojego wiersza najodpowiedniej będzie uznać tłumaczenie po prostu : nić życia.

Dopowiedzenie na końcu zamyka wiersz, ale nie ogranicza wyobrażenia według mnie. Proszę zauważyć, że utwór rozpoczyna się słowami " pulsuje noc gwiazdami" , a kończy " ... a gwiazd już nie widać" , co dla mnie stanowi swoistą klamrę ogarniającą wiersz. Poza tym owa klamra, jak to ujęłam, ma także odniesienie do tytułu.

Dziękuję za uwagi. Pozdrawiam i zapraszam do czytania innych moich utworów.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Poczuć

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Marek.zak1   Bardzo dziękuję za "Bieg", dobiegł do mnie - ciekawa jestem, jak opisałeś aferę farmaceutyczną. :) Jak dobiegnę do mety - dam Ci znać. :))) 
    • Berenika97
      Wtuliłem się w łąkę

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   To niezwykle zmysłowy i pełen życia wiersz. Uderza w nim całkowite wtopienie się w naturę - nie obserwowanie z dystansu, ale fizyczne, niemal erotyczne zjednoczenie z łąką. Piękne są te synestezyjne obrazy- "świat parzy, pachnie, rozlewa się w tętnicach burzliwością kolorów" - oddycha się wraz z łąką, czuje każdą łodygę, każdy dotyk. To nie kontemplacja, to doświadczenie totalne. Zauważam progresję- od "wtuliłem się" przez "szeroko otwieram ramiona" , aż po "jestem" - jakby narrator dopiero w tym zjednoczeniu z naturą naprawdę zaistniał. Świetne metafory - "krwawnikowe batysty, tymiankowe gazy" - łąka jak kochanka w sukni, "rosa niepamięci" - zapomnienie o tym, co poza łąką. A to urwane zakończenie "jestem - - -" jest świetne. Kropki zamiast słów - bo słowa już nie są potrzebne. Pełnia istnienia. Wiersz o sile życia, przyjęciu, przynależności. Bardzo piękny i wzruszający.    
    • Berenika97
      Weksel bez pokrycia

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Przynajmniej szelest liści pod stopami jest prawdziwy. Czasem tylko to zostaje - chwila obecna, gdy przeszłość nie chce powstać, a przyszłość nie ma pokrycia.
    • Myszolak
      Pod uniwersytetem

      Przez Myszolak · Opublikowano

      Zielenieje trawa, łodygi pną się do słońca, wyprężają korony,  przeciągają leniwie do światła.   Wkoło chodzą uśmiechy, kroczą uzdrowione marzenia, przyszłością oprószone nastroje, świeżo malowane portrety.   Łagodnieją twarze, w młodości znowu zaklęte.  Plastyczne mózgi, spragnione nauki, czytają krzyżówki na blaszkach liści, od ciemnych pokoi wyklęte.    A ja   gdzie?   Tam, leżę,  pod spróchniałym krzewem. Tam są moje zwłoki, pod  uniwersytetem. A zawiasy  drzwi tańczą w jedną i w drugą, otwierając nowe możliwości.   Nikogo nie zatrzymuje brzydki krzew.
    • Berenika97
      boję się

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @A.Between   Piękny i przejmujący jest Twój wiersz. Pozdrawiam.    Nie bój się ściany - ona trzyma jej cień, byś mógł swobodnie odejść w stronę słońca. Zimowy monsun wreszcie stracił impet, nie musi szarpać nadziei bez końca.   Słodko-kwaśne słowa niech wiatr rozwieje, prawdę zmęczoną zostawcie za drzwiami. Skoro nie siądziecie przy wspólnych stołach, nie bądźcie chociaż dla siebie wrogami. Pragnienia w pościeli niech zasną spokojnie, partytury senne niech płyną w milczenie. Idź przez ten most, niech Cię lęk nie goni, gdy ona wybiera własne wytchnienie. Nie bój się jutra, choć ona tu będzie, zostawanie też bywa rodzajem odwagi. Obudź się lekko w łagodniejszym świecie, idź przez ten most - wolny od trwogi.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...