-
Ostatnio w Warsztacie
-
Berenika97 11 101
Sito jako metafora filtrowania radości, chwast wydobywany z głębin - obraz za obrazem, a każdy coraz bardziej wewnętrzny. Trzy pytania na końcu działają jak otwarte drzwi, przez które czytelnik wchodzi ze swoim własnym lękiem. Świetne!
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 48 odpowiedzi
- 1 206 wyświetleń
-
Heinrich Heine - Był sobie raz stary król (Es war ein alter König) 1 2
Przez Andrzej P. Zajączkowski, w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
- 34 odpowiedzi
- 1 080 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 868 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 803 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 602 wyświetleń
-
-
Popularne aktualnie
-
- 12 odpowiedzi
- 131 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
więc będę wierszem jakim mnie widzisz sonet, erotyk czy fraszka? tylko życzenie jasno sprecyzuj bo niedomyślę, bądź łaskaw rada bym wiedzieć co chcesz dotykać, błądzić oczami, po czym? cóż, nie mam ciała są za to wersy po jakich chcesz chodzić w nocy? dla ciebie zmyślę bajeczną puentę, bo mam w tym wprawę bądź co bądź czytaj mnie zawsze. czytaj mnie co dzień wszak jestem wierszem, nie sobą -
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Posem Sito jako metafora filtrowania radości, chwast wydobywany z głębin - obraz za obrazem, a każdy coraz bardziej wewnętrzny. Trzy pytania na końcu działają jak otwarte drzwi, przez które czytelnik wchodzi ze swoim własnym lękiem. Świetne! -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Duilla Gdy mąż jej, smakosz trunków z Głogowa, Zobaczył, jak lśni ta barwa nowa, Zawołał: „O rety! Pal licho diety!” I schrupał małżonkę, wszak była wiśniowa! -
Przez Benjamin Artur · Opublikowano
Uchylę wszystkie gwiazdy, by u rąk twych mogły zamigotać. Twe oczy jak kryształ od cienia śmiertelnego — pobladły. Niech już zastygną na zawsze w podzięce, że zechciałaś je podarować raz jeden, jedyny świętej Panience. A mnie — raz jeden, jedyny — ucałować. I podarowałem ci na zawsze chore od miłości, bez obaw żadnych, szczere do bólu serce. Ty odebrałaś od ust moich słowo, które boli jak od kuli zabłąkanej rana, i sprawiłaś, że nic nie zdoła nas otulić — tylko ziemia w polskich barwach. I zrobiło nam się słodko od sierpniowych migdałów, którymi zechciałaś mi pobrudzić usta jagodową, czarną nocą. I zrobiło nam się słono od łez spływających wprost z ziemi zapłakanej ku naszym oczom, by wraz ze świtem odejść — niepokonanym.
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się