oczyszczanie

[kot szarobury]

jeszcze u krańca nocy

różowo-białe zmartwychwstania

horyzont nabiega krwią

z rozdartej słońcem aorty

i cisza

jedyna przypadłość po sójkach

które tu miejsca nie zagrzały

 

w szeleście opadających liści

jest jakaś beznamiętność

ostateczność prawdy przemijania

niezauważalnej w pochodzie

dni i nocy tak podobnych

znużenie kolejnym misterium przygotowań

do odwiecznego katharsis w mrozie i śniegu

 

idąc do ciebie mijam opuszczony dom

tak stary że przeżył już wszystkie wspomnienia

beztroski i ciepła dzieciństwa

dziurawy dach przepuścił poczucie bezpieczeństwa

koślawe powieki okiennic opuszczone

na czarne oczodoły okien

 

jestem jak ten dom

 

dopóki nie oprę dłoni na twoich biodrach

[tetu]

Nie wiem, czy to uwalnianie się od cierpienia jest możliwe (chyba że tak jak w puencie)

Mnóstwo tu tęsknoty, wspomnień. Bardzo dobrze to opisałaś/łeś Kocie. Pozdrawiam. 

Puenta naprawdę piękna. 

[kot szarobury]

Bardzo dziękuję za odwiedziny i cieszę się z miłych słów dotyczących tego właśnie wiersza. Pozdrawiam

[Oxyvia]

Oczywiście czytałam go już wiele razy. Zawsze mnie wzrusza. Piękny, szczery i dla mnie. :)

Dziękuję, Kocie.

[Andrzej_Wojnowski]

@kot szarobury

 

Dalej w formie.

 

Pozdrawiam

[kot szarobury]

@Oxyvia no tak, kolejny misiowy wiersz :)

@Andrzej_Wojnowski Andrzeju, jak mnie złożą do trumny, to też tak możesz powiedzieć :) Dziękuję i pozdrawiam