Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Reżyseria życia

Paulina Magdalena
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Paulina Magdalena

Paulina Magdalena

Opublikowano
Opublikowano

Życie jest reżyserem o niewyczerpalnej wenie

Miliony scenariuszy, każdy na plecach nosi brzemię 

Raz droga usłana róż płatkami

Raz rani nas ostrymi kolcami 

Gdy brakuje sił unosi nas do góry 

Gdy za dużo słońca wysyła czarne chmury

Rzuca kłody pod nogi, lubi płatac figle 

I choć czasami jest gorzej niż zwykle

Nie pozwalamy swego szczęścia zburzyć 

Dopuścić smutku, w morzu łez się zanurzyć 

Stresem swe głowy zajmować

Przesadnie i nadwyraz się przejmować 

Uzalac się nad sobą i dołować

Przekorny los lubi komplikowac 

Dlatego więc uśmiechem na twarzy

Biegnij naprzód po to o czym marzysz 

Nie stój w miejscu ani nie zostawiaj w tyle

Bo goni nas czas a życie to są chwile 

Jesteśmy aktorami w tym spektaklu i nasza w tym rola 

Czy wejść na szczyt swych pragnień udać nam się zdoła

I mówią ŻYCIE SENSU NIE MA 

I mają rację- MA BYĆ SENSEM 

A sens ustalamy sobie sami

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • tie-break
      zimowy

      Przez tie-break · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zima - metafora zagubienia w codzienności, którą jest ciężko zrozumieć. Bardzo często w jakimś momencie życia, tym najtrudniejszym (zima to również symbol zamrożenia emocjonalnego, hibernacji psychicznej, śmierci) pytamy o wiele rzeczy - o sens, o modus operandi na przyszłość, o własną sprawczość, o możliwości, jakie mamy, o wartość cierpienia... Odpowiedź nie nadejdzie sama z siebie. Ona zaczyna się w nas krystalizować dopiero, gdy zaczniemy w jakikolwiek sposób działać. Może najpierw warto odśnieżyć drogę, wtedy zawsze można dokądś pójść i kogoś spotkać. Odpowiedzią jest, być może, życie, samo w sobie.
    • Charismafilos
      Wiersz do ucha

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @aniat. choć polecam morze zima... grudzień, piąta rano, plaża... jest się z czym zmierzyć.
    • APM
      pociąg

      Przez APM · Opublikowano

      @Witalisa dziekuję, jak najbardziej proszę wykroić miniaturki. Może to będą te same, o których myślę. Poprawić na zasypiają? Wtedy może bedzie zbyt dosłownie ale bardziej zgodnie z prawdą. Ludzie zasypiają w pociagach.  
    • tie-break
      pociąg

      Przez tie-break · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Czyli skupiają się na wszystkim, tylko nie na tym, co ważne.     Podróż pociągiem, jako metafora życia, jest niby już bardzo dobrze znana, ale wciąż ma potencjał. Rozmazanie, czyli niewyraźny obraz w ruchu, pokazuje, że w pędzie stajemy się niewidoczni, pozbawieni twarzy, tożsamości, uczuć.     No tak. A przecież każda podróż ma swój początek i koniec, należy o tym pamiętać i wypełnić dany nam czas tym, co ma sens, nie pozwolić, aby obojętność albo lęk nas rozmazały. Przecież po to wsiedliśmy, żeby coś przeżyć, tylko często wydaje nam się, albo że nie ma po co i z kim, albo że mamy jeszcze czas.  
    • Witalisa
      Gabao

      Przez Witalisa · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka – wiersz bardzo mi się podoba, ale chyba chodziło o światło z Gabaon.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...