Bóg i Wszechświat

[Dekaos Dondi]

To jeno moje ''subiektywki''

Nie koniecznie słuszne.

Jam żaden filozof, fizyk itp...

 

__//---

 

Mówi się, że na początku był – Punkt.

A zaś było wielkie – Bum!!! - i powstał Wszechświat.

Jeżeli uznamy, że w Absolutnej Pustce może powstać – Coś – z Zupełnie Niczego - to o.k.

Nie ma problemu.

Tak samo, jeżeli uznamy, że ów Punkt – istniał – Zawsze.

Tylko w którymś momencie, nie chciał być dalej Punktem,

bo coś go od wewnątrz rozsadzało – i tak powstało wszystko,

łącznie z nami – myślącymi – chociaż nie zawsze – Istotami.

 

Nachodzi mnie kilka pytań. Jak duży był ten Punkt.

Skoro istniał w Absolutnej Pustce{ nawet bez czasu} to w pewnym sensie – nie miał wymiaru

{jeżeli w ogóle miał jakiś wymiar – jak to z punktem bywa},

bo nie istniały – punkty – odniesienia.

Ile ważył? Tyle co Wszechświat. Tyle tylko, że ściśnięty. Nie było w nim wolnych miejsc.

Żadnych. Nawet szpilki, nie dało by się wcisnąć. My też w nim byliśmy zapisani.

Czy także świadomość? I to, co tu teraz piszę?

 

Moim skromnym zdaniem, człowiek pewnej granicy myślowej – nie przeskoczy.

Nie dla człowieka – to - co poza nią. Długość tyczki, nie ma tu żadnego znaczenia.

Tak samo jak komputer nie pomyśli więcej, niż jego twórca. Szybciej, sprawniej – owszem.

 

A teraz kwestia: Stwórcy

Jeżeli uznamy, że Bóg - istnieje, to istnieje – Zawsze.

W przeciwnym wypadku, trzeba by pomyśleć, że istnieje od jakiegoś Czasu.

A zatem – nasuwa się logiczne pytanie: kto Go stworzył i co było – przed.

I tak dalej – w tył. Czyli trzeba by uznać, że może istnieć nieskończona ilość bogów.

Człowiek ma tendencje do myślenia – co jest poza?

Jeżeli uznamy, że istnieje tylko jeden – nasz Wszechświat – to nie ma nic – poza.

To wszechświat tworzy – czasoprzestrzeń.

 

Można śmiesznie powiedzieć, że czas stoi w miejscu, tylko wszystko inne przemija.

Jeżeli założymy, że istnieje Wieczność – to tam czas nie płynie –

chociaż psychologicznie zapewne tak.

Ale bez względu na to, ile czasu upłynie – tyle samo „zostanie’’.

Oczywiście słowo: zostanie, jest nie na miejscu.

 

Można zadać pytanie: Jeżeli Bóg stworzył wszechświat,

to dlaczego najpierw przysłowiowy – Punkt. A nie cały wszechświat – od razu?

Ja tego nie wiem. Jestem na to za głupi. Zresztą w ogóle mało wiem.

Może to kwestia – wolnej woli – nawet dla obiektów – póki co nieożywionych.

On po prostu nie chciał być nachalnym. Obdarzył wolną wolą, całe stworzenie.

Dał ogień, ale nie rozpalił ogniska. Pozwolił się rozwijać – po swojemu.

Może Bóg miał „dylemat’’ - Albo – wolna wola i także cierpienie,

albo brak wolnej woli – i wieczne szczęśliwe - „androidy’’.

Albo skąd wiemy, co to jest – dobro, a co – zło? Można rzec – od przodków.

A przodkowie – od kogo…może od małp? Albo dinozaurów? Lub myślącego Punktu?

 

Świadomość – co to jest dokładnie? I gdzie w nas?

Chyba nie tam, gdzie ktoś może odruchowo pomyśleć.

Myśli, uczucia, miłość, nienawiść,

Skąd to się wszystko wzięło. Kto to wynalazł. Tego nie da się przeszczepić.

Czasami lepiej, że się nie da.

 

Religia, którą można naukowo udowodnić – w sensie całościowym – przestaje być – religią.

Nie ma miejsca na - Wiarę – co jest podstawą. Człowiek nie musi wierzyć – bo Wie.

Jest wielka różnica, między wiarą w istnienie Boga, a wiarą w Jego naukę.

Człowiek myślący logicznie, wie,

że powstanie – czegoś – z zupełnie niczego – jest problematyczne.

Ale na pewno byłoby przydatne w rozwijającym się państwie.

A zatem jakaś Siła, potrafiąca ciutkę więcej – raczej musiała zadziałać. No chyba,

że wszechświat istnieje – od zawsze – czyli nie miał początku.

A zatem nie ma problemu – jak powstał.

 

Istnienie czegoś – od zawsze – jest poza naszym pojmowaniem.

A przynajmniej – poza moim.

Ale czy to jest dowód na to, że tak nie może być?

Zresztą jak ktoś się uprze, to nie można udowodnić czegokolwiek.

Zawsze będzie mógł powiedzieć, że wszystko mu się tylko wydaje. Że coś widzi, słyszy.

A nawet jak dostanie po gębie, to powie, że to tylko jego wyobraźnia – że coś poczuł.

Czy prostą nieskończoną można podzielić? Nie. Bo wtedy w jedną stronę będą nieskończone,

a w drugą – będą miały koniec – punkt przecięcia.

 

Próżno tłumaczyć człowiekowi niewidomemu od urodzenia – co to jest kolor.

Dla niego to abstrakcja. Tak samo z naszą wiedzą, na pewne tematy.

Trzeba się pogodzić z tym, że głupi umrzemy – w wielu kwestiach.

Można metaforycznie rzec, że do pewnej granicy – są mądrzejsi, głupsi i cała reszta pośrodku.

Ale poza tą granicą, wszyscy jesteśmy równi – równo głupi.

 

Pytanie – Skoro Bóg istnieje, to dlaczego nie zniszczy szatana, który w znacznym stopniu,

odpowiada za zło na świecie? Odpowiedź jest bardzo prosta –

Przez szacunek dla wszelkiego stworzenia.

Nawet takiego niewyobrażalnie złego. Do – stworzenia – nie jego czynów.

A dlaczego Pan Bóg pozwala na wszelkie kataklizmy, wojny, zbrodnie, głód itp.

W pewnym sensie – z tej samej przyczyny.

Gdyby zaczął ingerować w ludzkie życie, to dopiero by było.

Każdy by chciał, żeby zaingerował po jego myśli.

Wtedy byłoby jeszcze gorzej. Istna zadyma na świecie.

 

– Panie Boże, moja sąsiadka, wrzeszczy za oknem. Proszę, ucisz ją.

Pan Bóg zionie ogniem. Ze sąsiadki zostaje kupka popiołu.

– Dzięki ci Boże, ale dlaczego pobrudziłeś mój trawnik popiołem?

Po chwili, nie ma popiołu.

– Boże! Jak mogłeś. Jestem chrześcijanką. Co z pogrzebem? A co się włoży do urny?

Itd…

 

Jest wiadomą sprawą, że biała mokra szmatka,

jest ciemniejsza – chociaż woda jest przezroczysta.

Podobnie jest z ludźmi. Niektórym się wydaje, że swój rozum przeskoczyli.

Rozum można przeskoczyć, ale tylko cudzy,

jak się komuś głowę utnie i położy przed swoimi nogami.

Ale swojego się nie przeskoczy.

Nie mądry ten, któremu się wydaje, że wszystko wie – tylko ten – który wie,

że wszystkiego – nie wie. Przyznać się do popełnionej głupoty, jest wielką mądrością.

A zaletą – przyznać się do wad. Biada człekowi, który błędów nie popełnia.

Nie ma się na czym uczyć.

 

Po naszej śmierci – albo jest drugie życie – albo nie ma. Znikniemy absolutnie – albo nie.

Jeżeli – znikniemy – to wszystko jedno – czy ktoś wierzył – czy nie.

Jeżeli nie znikniemy – to już wtedy będzie miało znaczenie – cośmy w tym życiu „nabroili”

Staniemy przed naszym Stwórcą – jak komputer stoi przed nami –

i będziemy potulnie czekać – co z nami zrobi.

Czy dobro – po „stokroć” wynagrodzi, czy też zło – po „stokroć” - ukarze.

Oczywiście może być „mieszanka” - czyli – „poczekalnia”

A ci wszyscy, co cierpieli nie ze swojej winy,

będą mieć to odpowiednio po „stokroć’ wynagrodzone – na zawsze – bez końca.

 

Jeżeli Stwórca istnieje, to my nie znamy, całego Jego Zamysłu.

Jedynie – kroplę – z morza wiedzy.

A poza tym, będziemy sądzeni, nie tyle ze swoich uczynków,

ale przede wszystkim z prawdziwych motywacji, które nami kierowały,

a do których - my ludzie - zazwyczaj nie mamy dostępu – i osądzamy innych – połowicznie.

 

Wyobraźmy sobie, że ocenia człowieka – komputer – dla którego, jego właściciel jest bogiem.

Mógłby nas ocenić, jedynie na podstawie własnej wiedzy.

Np: jak szybko liczymy, wgrywamy i przetwarzamy informacje itp.

Ale nasze odczucia, tęsknoty, miłość, zawiść, zło, dobro itp... –

nawet by nie wiedział, że takie twory istnieją. Podobnie dzieje się wtedy, gdy oceniamy Boga.

Też wszystkiego nie wiemy. A zatem nasza ocena, będzie zawsze – chybiona.

To co było dla nas dobre a co złe – to się dopiero okaże, po naszej śmierci.

Albo się – nie okaże. Bo nic nie będzie.

 

Nie wiem, czy piszę słusznie – czy ino - głupoty. Mój rozum tak daleko nie sięga.

To tylko takie moje – tego tam.

Pan Bóg – raczej bardziej szanuje tych, którzy z przekonania –

w Niego nie wierzą i pragną dobra ludzkości, niż tych – którzy wierzą – ale żyją jak żyją.

Jeżeli ktoś naprawdę – nie wierzy – to nie powinien chodzić do kościoła,

nie powinien świętować w dni świąteczne – tylko pracować – bo dla niego to żadne święto,

nie powinien też zasiadać do Wieczerzy wigilijnej – bo ona jest na pamiątkę narodzenia Boga,

oraz powinien w Środę popielcową i Wielki piątek – wcinać mięso.

To znaczy być - „zimnym’’ lub „gorącym”. Konsekwentnym.

Skoro sądzi, że nie ma, żadnej Siły Wyższej, to żadne konsekwencje mu z tego tytułu – nie grożą.

A jeżeli Bóg istnieje, to chociaż będzie nas szanował za taką postawę.

 

Co jest gorsze – zazdrość czy zawiść.

Zazdrość może być budująca, jeżeli zazdrościmy komuś, gdy np:

czyni dobro i chcemy go naśladować.

Zawiść będzie zawsze podłą szmatą,

gdyż pragniemy, żeby ten drugi, miał tak samo źle – jak ja.

 

Krytyka jest potrzebna, pod warunkiem,

że nie jest to sposób na - „dowartościowanie” swojego – ego.

Ten drugi jest gorszym – to ja jestem tym lepszym.

Dlatego też - często bywa - że dla ludzi naprawdę pewnych siebie, chwalenie kogoś,

nie stanowi żadnego problemu. Nawet mają lepsze samopoczucie z tego powodu.

 

Jeżeli wierzymy w Sąd Ostateczny, to tam będzie jedno wielkie zdziwienie.

A na pewno niektórzy będą się dziwić.

To ja, taki dobry człowiek, co codziennie w kościele byłem,

często się modliłem itp..mam teraz czekać w „poczekalni’’ a mój sąsiad łachudra,

który bluzgał gębą na prawo i lewo itp... – wchodzi jako pierwszy do Królestwa Bożego.

To nie przystoi Panie Boże.

 

My tak naprawdę nie wiemy, jakim kryteriom oceny zostaniemy poddani – zakładając,

że tak będzie. Bo tak naprawdę nie wiemy nic na pewno.

Może o wszystkim będą decydować jakieś szczegóły z naszego życia,

o których żeśmy dawno już zapomnieli. Dobre lub złe.

Z tą Bożą ingerencją, może byś jednak różnie.

A jeżeli – wychodząc z domu – skręciliśmy w prawo a nie w lewo –

i przez to nam autko, dupki nie spłaszczyło.

Może po prostu, czasem On nam życie ratuje, tylko o tym nie wiemy.

A może nie. Tego się raczej nigdy nie dowiemy.

 

Nie można wyobrazić sobie czegoś, czego się nigdy nie widziało.

(Zawsze ów obiekt będzie się składał ze składowych, które już my kiedyś widzieli)

Chyba, że własną głupotę - {też się jej nie widzi, ale czasami przeszkadza –

jeżeli nie właścicielowi – to innym} - jeżeli człowiek jest samokrytyczny.

 

Jedno jest pewne – albo się dowiemy, jak tam jest – albo się nie dowiemy –

tylko „znikniemy” – będąc częścią wszechświata – i niczym więcej.

Rozpłyniemy się w gwiazdach. W końcu powstanie nowa mgławica – Gwiazdoludy

A czy wszechświat kiedyś zniknie – tak zupełnie?

A może będziemy mieć takie ciała, które umożliwią nam szybowanie w kosmosie –

z dowolną prędkością – i wreszcie sobie dokładnie obejrzymy,

co musiało być: zawsze lub powstać, żebyśmy - My – mogli zaistnieć.

Co jest oczywiście – trochę nielogiczne. Raczej – sf.

W tym zakresie rozważań – wszystko zależy od naszej – niestety ograniczonej – wyobraźni.

A może istnieją inne wszechświaty – z innymi prawami fizyki np. Znowu – sf.

 

Przestaję zanudzać:)

[Lach Pustelnik]

Fakt. Trochę przynudziłeś. Wyjaśnię dlaczego tak uważam. Stawiasz fundamentalne pytania z kilku co najmniej dziedzin naraz: filozofii, fizyki kwantowej, ogólnej teorii względności... i jeszcze kilka innych można by tu dołączyć. Sprawa pierwsza, jeśli chcesz dochodzić prawdy naukowej, nie można wysnuwać wniosków z założeń typu " załóżmy, że istnieje bóg". Albo, że " światem rządzi 12 słoni zamieszkujących w środku Słońca". To, z naukowego punktu widzenia, są równoważne założenia, oba nie do udowodnienia i pozbawione nawet możliwości ich udowodnienia na bazie jakiejkolwiek naukowej teorii. Druga sprawa, powstawania czegoś z niczego nie jest wcale - na gruncie fizyki kwantowej - czymś niewykonalnym, ale wręcz jest procesem koniecznym, jeśli ta teoria jest poprawna. A akurat teoria kwantowa jest najlepiej i najbardziej rygorystycznie przetestowaną teorią naukową wszechczasów. Nie istnieje doświadczenie, którego rezultatów nie byłaby w stanie przewidzieć. Sprawa trzecia: Jeśli te pytania są dla Ciebie ważne, proponuję przeczytać choćby jedną popularnonaukową książkę z zakresu fizyki kwantowej. Proponuję dwie: Fizyka Kwantowa oraz Pożegnanie z Rzeczywistością - obie Jima Baggotta, a na dodatek, jeśli to Cię zainteresuje, Zagadkę Teorii Kwantów Bruca Rosenbluma i Freda Kuttnera. Na niektóre z postawionych pytań znajdziesz tam odpowiedzi, na większość jednak nie. Ale dowiesz się jak działa dochodzenie do prawdy naukowej, czymkolwiek by ona nie była. Pozdrawiam i życzę - mam nadzieję - fascynującej lektury. :)

[Dekaos Dondi]

@Lach Pustelnik

Dzięki wielkie za obszerny komet:)

Lubię czasami po prostu myśleć. A różne to wychodzi. Często dziwnie. Nie z tej strony, co trzeba.

Czytałem Stephena  Hawkinga i kilka innych, ale tych co Polecasz –nie. Jak trafię, to przeczytam:)

Pisałem→jeżeli... właśnie dlatego, że nie można udowodnić na 100%. To taki skrót myślowy.

Dobrze, że ne wrzuciłem ''złotych myśli" na temat→czasu, nieskończoności, materii itp... i co by było, gdyby światło spowolniło swoją prędkość...bo gdyby to fizyk przeczytał, to miałbym się z pyszna:))

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A to akurat nie takie pewne, na razie owszem, nie pomyśli więcej, ale kiedyś, w przyszłości? Całkiem możliwe, że jednak sztuczna inteligencja pomyśli więcej niż jej twórcy.

[Polman]

@Dekaos Dondi gdy czytałem Twój tekst, czułem jakbym czytał własne myśli.

 

Zgodność co do nawet pojedynczego atomu :-)

Przyznam, to nadzwyczajne odczucie.

Dzięki i pozdrawiam :-)

 

 

 

 

Edytowane 21 Grudnia 2019 przez Polman (wyświetl historię edycji)

[Lach Pustelnik]

@Dekaos Dondi Generalnie "gdybanie" ma przyszłość. Miało przeszłość, ma teraźniejszość, z gdybania powstawały wielkie dobre teorie. I nie przejmuj się fizykami. Oni, tak naprawdę, nie wiedzą o wiele więcej niż Ty czy ja. Wrzucaj:) Może być ciekawie:)