Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Człowiek

idolateman
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

idolateman

idolateman

Opublikowano
Opublikowano

Naszkicuj sobie człowieka wyrastającego pomiędzy przestrzeniami gdzie smutek
sączy się szarym kamieniem z każdego oddechu i z każdej myśli
sunących po odbiciach nikomu niepotrzebnego nieba przez około sześćdziesiąt minut

 

człowiek ten wydaje się nie mieć przyszłości jedynie przeszłość
określa jego przeznaczenie w barwie która nie pozostawia wątpliwości
innym ludziom wstępującym na chwilę lub przejazdem w obojętne ściany galerii

 

szczycących się wieloma podobnymi obrazami człowiek tak pilnie strzeżony 
człowiek nie przerywający marszu pokuty żadną pokusą w kształcie uśmiechu
człowiek będący przestrogą dla wszystkich nie objętych podobnym szkicem

 

wyobraź sobie biografię w otchłani pozbawionej jakiegokolwiek znaczenia
istnienie, którego wartość pożarła inflacja byt niespłaconego długu
trwanie w codzienności pełnej lęku i gniewu obecność budzącą niekiedy zdziwienie

 

człowiek o charakterze żagla i twarzy której wahanie formuje wciąż nowe maski
inni ludzie mówią o nim zwykle jednym głosem i raczej się nie sprzeczają
mężczyźni i kobiety nie kłócą się o niego psy i koty nie znają jego zapachu

 

człowiek który nie rozumie sam siebie i nikt go nie rozumie
nawet podobne oddechy mają problem próbując mu pomóc
człowiek ten znika z nieudolnego szkicu nic już nie da się zrobić

3
Młoda

Młoda

Opublikowano
Opublikowano

Trudny tekst. Wymagający skupienia. Ciężki i przytłaczający. Nie do końca widzę przesłanie, co gorsza... nie do końca dostrzegam wiersz.

Czy to nie jest już proza?

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...