poranek

[Atay Sha]

w mroku przedświtu
dostrzegam
smutne oblicze świata
widzę jak wstaje zmęczone snem słońce.
niedbałym ruchem budzi życie,
wybiegam na ulice w godzinę szarości
każdym krokiem witam płyty chodnika.
zaspany park powoli zrzuca kołdrę nocy
jeszcze pięć minut, prosi.
dobrze. leż, ja zrobię śniadanie.
wdzięczność parku oplata mnie ciasno.
idę po cichu, by nie zbudzić krolów przestworzy.
ale kruk przerwał już swój niespokojny sen.
w ramię musnął mnie jego nieuchwytny cień.
zapach kawy spowija miasto.
już rano, słońce wciąż gramoli się na horyzoncie
powoli robi się jasno.
wracam do domu, po drodze trącam parę leniwych ulic
budźcie się.
ciepły wiatr tuli się do mnie.
stojąc na stosie moich planów
żegnamy szarość,
wciągamy słońce na niebo.
witamy dostojne panie i szanownych panów.