Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Boję się, gdy gaśnie światło,
Gdy przełącznik klika ktoś,
Kiedy ciemność się rozciąga
Po pokoju moim wskroś,
A z ciemności się wyłania
Postać jakaś, niby zła,
Boję się, gdy gaśnie światło,
Rychło światła czekam dnia

 

Boję się, gdy zgaśnie światło
Stracę czucie moich rąk,
A nade mną, na kolanach
Będzie klęczeć ludzi krąg,
Będą krzyczeć wniebogłosy,
A mnie w ciszy skryje kurz
Boję się, gdy zgaśnie swiatło
Nie zobaczę blasku zórz.

 

 

Blask Pożogi

Edytowane przez Blask Pożogi (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Dobry Wieczór.To jest świetny tekst.Do ostatniego wersu.Bezskutecznie szukałem w słownikach języka polskiego wyrazu pląć i go nie znalazłem.Zatem nie podeprę go plusem.No chyba, że autor dokona korekty li tylko tego słowa :).Pozdrawiam.

Opublikowano (edytowane)

@KrakeluraNieświadomie utworzyłem neologizm od słowa pleść-pląć. Sam sprawdzałem niedawno czy taki wyraz istnieje.

@Ast VoldurZastanawiam się nad zmianą, bo jeżeli miałaby nastąpić, to musiałbym też zmienić i wers "A ja ciszę będę miąć," aby pasował do rymu.

Pozdrawiam :)

Edytowane przez Blask Pożogi (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Blask Pożogi @Blask Pożogi Trzeba zatem innego słowa poszukać, żeby było i do rymu i z sensem :) To miąć również mi się nie podoba, bo mam wrażenie że wynika z założenia, że ma być do rymu. Trochę jakby na siłę. Poza tym tekst ma w sobie fajny pomysł, żeby lęk przed śmiercią wyrazić za pomocą metafory zgaszonego w pokoju światła, nie wiem czy nie skorzystałby gdyby to tak zostawić nie dopowiadając w drugiej zwrotce, że chodzi o wieczną ciemność. 

Opublikowano

@Krakelura @Ast Voldur

Dziękuję wam za rady. Zajęło mi trochę czasu aby przetrawić jeszcze raz ten wiersz i spróbować go przeredagować. Udało się to zrobić, zostawiając sens i znaczenie, aczkolwiek wciąż wydaje mi się, że pierwsza wersja jest o niebo lepsza. Co o tym sądzicie?


"Boję się, gdy zgaśnie światło
Stracę czucie moich rąk,
A nade mną, na kolanach
Będzie klęczeć ludzi krąg,
Będą krzyczeć wniebogłosy,
A mnie w ciszy skryje kurz
Boję się, gdy zgaśnie swiatło
Nie zobaczę blasku zórz."

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Niesamowita dynamika jest w tym wierszu!  Pachnie benzyną, deszczem i wolnością, której nie da się zatrzymać. Bardzo podoba mi się obraz cieni rwących się za nimi jak psy ze smyczy - genialna metafora odcinania się od przeszłości. Jest w tym tekście jakaś piękna, dzika łapczywość na życie. Świetny tekst!   
    • @hollow man bezradność współczesnego człowieka atomowego, po kolejnej katastrofie
    • @jjzielezinski dziekuję serdecznie! Dla Ciebie miłego poniedziałku

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Pozdrowienia.
    • w tobie zanurzona    głebokie systemy pod korą  ciężkie mieliną zwoje weszły w dualizm czucia i wachlarz rozszczepień wyobraźni    kocham cię kochać  uwielbiam uwielbiać    w pół do zatonięcia  o każdej porze  jestem zaśnięciem  w obrysie twojego  ciała    jaźnie rozliczę  w monecie    pośmiertnej              
    • @Łukasz Jurczyk   Napisałeś piękny, filozoficzny fragment, w którym spotyka się cywilizacja helleńska oraz mądrość starożytnego Egiptu.   Narrator - kapłan Ozyrysa - patrzy na Aleksandra z pewną ironią. Dla niego wszystko, co ważne, już się wydarzyło. A czas jest jeziorem, więc podboje Macedończyka to tylko chwilowa zmarszczka na powierzchni jeziora.   "Mierzycie odległość, a nie widzicie drogi." - to podsumowanie wyprawy - kapłan sugeruje, że zdobywcy tracą sens swej wędrówki.   Inny ciekawy wątek to ocena greckich bóstw - hałaśliwych, młodych (przeciwieństwo bogów egipskich).    Kapłan krytycznie ocenia Aleksandra - jego ogień to tylko zniszczenia. Nie niesie ze sobą oświecenia. Krwią nie można zbudować niczego trwałego.   Ostatnia strofa o kamieniu to esencja egipskiej filozofii. Aleksander chce zapisać się w historii poprzez czyn, kapłan radzi mu nieruchomość.     Budujecie z piasku, myśląc, że to fundament. Wiatr ma inne zdanie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...