Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pochyleni

nad doczesnymi szczątkami

wpatrzeni

w kwiaty i w płomień zniczy

może nie do końca świadomi

że tam - gdzieś w górze

jest istota ludzkiego bytu - dusza

ona może już od dawna czeka

na to jesienne z tobą spotkanie

może to będzie pierwsza rozmowa

a może dokończenie ostatniej

może popłyną gorące łzy

i przyjdzie nagłe olśnienie

że Miłość jest Płomieniem -

Wiecznym Płomieniem

by po raz drugi się narodzić.

 

Janusz Józef Adamczyk

Opublikowano (edytowane)

A ja delikatnie bym zmienił:

 

"Ona może już od dawna czeka" 

- może od dawna już czeka

 

"na to jesienne z tobą spotkanie" 

na to jesienne spotkanie (nie pasuje mi ten przeskok z l. mnogiej do poj.)

 

 

Czyli tak:

 

pochyleni

nad doczesnymi szczątkami

wpatrzeni

w kwiaty i w płomień zniczy

może nie do końca świadomi

że tam - gdzieś w górze

jest istota ludzkiego bytu - dusza

może od dawna już czeka

na to jesienne spotkanie

może to będzie pierwsza rozmowa

a może dokończenie ostatniej

może popłyną gorące łzy

i przyjdzie nagłe olśnienie

że Miłość jest Płomieniem -

Wiecznym Płomieniem

by po raz drugi się narodzić.

 

Jest jeszcze trochę za dużo "może" ale to już łatwo zredukować (wszystkiego robić nie będę). 

 

Ogolnie dobry tekst. 

Edytowane przez light_2019 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Nieznajomy Niewidzialny Całym mym sercem dziękuję i pozdrawiam.

@evicca Naprawdę nie spodziewałem się tak pięknej reakcji. Bardzo dziękuję i całym sercem pozdrawiam.

@jan_komułzykant Jestem bardzo mile zaskoczony. Pozdrawiam serdecznie.

@light_2019 Bardzo ciekawy pomysł, nie ukrywam, że rozważałem takie "rozwiązanie", ale zrezygnowałem. Podziwiam wyczucie subtelności, miło jest wiedzieć, że są Ludzie z takim wyczuciem. Pozdrawiam serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...