Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)



dlaczego odchodzą
ci kochani którzy
grzechu żałują

a nie ci co codziennie
grzeszą udając że
się modlą

ku niebiosom zwracam
to trudne bardzo
pytanie

ponieważ tu na ziemi
znajduje tylko nań
znak zapytania

a jeżeli od nich nie
usłyszę odpowiedzi
zwrócę się

do poezji - może ona
prawdę mi
powie

której Bogowie się
kłaniają bo jest
czysta


 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 
 
Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam Miło cię widzieć  - dzięki za refleksje.

                                                                                            Spokojnego wieczoru życzę.

@Marek Miłosz  -  dziękuje.

                                                                                               

Opublikowano

Na to pytanie odpowiedzi nie ma ale można np taką dać sobie:

Taki grzesznik np krótkonogi udający gorliwego chrześcijanina trafił do piekła i okropnie się tym zdziwił. Lucyfer przywitał go serdecznie dał herbatki lawowej i zaczął oprowadzać po piekle dodając że krótkonogi będzie mógł wybrać miejsce które mu się spodoba.

Idą przez piekło i nic krótkonogiemu się nie podoba. Tam wyją mohery zanurzone w lawie tam wrzeszczą klechy na rożnach to krzyczą byli politycy.

Diabeł już zaczyna się wnerwiać ale na końcu tunelu krótkonogi zobaczył krzyż na nim starego murzyna któremu piękna modelka robi dobrze.

-O tutaj chcę być-krzyczy do diabła rozmarzony

-Jesteś tego pewny - pyta diabeł

-Tak

Wtedy Lucyfer jak nie ryknie:

-Młoda kuźwa kończ masz zmiennika.

 

Są gorsze miejsca niż to co się krótkonogiemu przytrafiło:-)

pozd

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Waldku,

głęboka refleksja w kolejnym wierszu.

 

 W zacytowanym fragmencie wkradł Ci się błąd. Chodziło o pytania? 


po przeczytaniu zacząłem się zastanawiać czy aby na pewno poezja zawsze jest taka czysta, że powinno się jej kłaniać? 
 

pozdrawiam Cię serdecznie 

Edytowane przez Tom Tom (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Saint Germaine  -  witaj -  dzięki za tak obszerny komentarz.

                                                                                                                  Pozd.

@Tom Tom  -  witam - chodzi o konkretne pytanie więc 

                           jest dobrze.

                           Za czytanie serdecznie dziękuje i pozdrawiam.

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam -  ale heca - faktycznie nie zwróciłem uwagi 

                bo faktycznie ma być  /to  pytanie/  a nie te...

               Jeszcze raz dziękuje i przepraszam za gafę.

                                                            Wszystkiego co miłe życzę.

                

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Dzień dobry                                                 Taki miał być ten wiersz chaotyczny , taki był zamiar . Nie wiem czy mi się udał .                                                        Niech ocenia czytelnicy tego wiersza .                                                              Miłego dnia .Pozdrawiam 
    • Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Robert Witold Gorzkowski Polski bohater! Mój dziadek ze strony mojej matuli był ułanem Pilsudkiego. Cześć i chwała bohaterom.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...