Ciechanowska

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

W mieście Przasnysz jest ulica o perspektywie zwieńczonej

ceglaną dzwonnicą gotyckiego kościoła, szczególnie

po zmierzchu ciążącą pionowymi prześwitami okien,

łukowato wytrzeszczonymi, przywodzącymi chmurne

 

myśli o strachu z wielkimi oczami, drewnianym krzyżu,

na którym cierpiący Chrystus opuszczał posępnie głowę,

o rysach głęboko dłutowanych mrokiem, do umysłu

dziecka sączących więcej lęku niż miłości, choć w dobrej

 

wierze prowadziła mnie babcia Zofia Czaplicka w chłodem

tchnące mury i posadzki wyślizgane podeszwami,

jak stopy Chrystusa od pocałunków, do których wzrokiem

sięgałem bez zadzierania głowy. I tu raz ostatni

 

przyszedłem za babcią Zofią Czaplicką, i po raz ostatni

za nią poszedłem, na dziewięcioletnich nogach, na czele

pochodu, by pierwszy raz usłyszeć jak nieodwołalnie

i głucho dudni łopata ziemi rzucona na deskę.

[Paweł Artomiuk]

Na początku przeszkadzało mi powtórzenie imienia i nazwiska babci (dalej zresztą kminię czy jest niezbędne) poza tym bdb. 

 

 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Dzięki serdeczne.

[Gość]

@Krakelura mocno mnie wzruszyles, szczególnie teraz, gdy o nich wszystkich rozmyślam. Boże, te dziewięcioletnie nogi, po strunach wrażliwości mi zagrały marsz pożegnalny. Dziękuję za refleksję.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Dag Dziękuję, miło mi, że poruszył jakąś strunę, znaczy, że choć osobisty, jest również uniwersalny.

[Gość]

@Krakelura wyslalam Twój wiersz siostrze, pierwszy z org, który przekazałam dalej....

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Dag BArdzo mi miło, dziękuję :)