Drabina do Nieba

[Sekret]

Często
rozciągam lub kurczę czas zegarowy
doświadczam, odczuwam, przeżywam mocniej
nienawidzę i kocham siebie bardziej niż powinnam

 

Czasem
wirujące rozbłyski wewnętrznego krzyku
kreślą wielowymiarową geometrię
i kwantową fizykę cierpienia.

W międzyczasie
radość spływa po rumianych licach,
emocje falą natchnienia wypływają
z tęczówek kaskadą baśniowych kolorów.

Zawczasu
wszystko poddane zmechanizowanym
neurosystemom, w jakby narkotycznym szale
zaprojektowane moje człowieczeństwo.

Czym me życie jak nie wydłużoną drzemką
z zakłóconą fazą REM? Wyśnioną przez
zepsuty kod genetyczny, którego helisa

przeplata w nieskończoność udrękę i ekstazę?
Jakby miały to być schody do nieba, lecz na
co drugi krok przeznaczony był mi upadek

[Paweł Artomiuk]

Tak. 

Dobrze, że z tymi ostatnimi strofami. 

To jest dobry wiersz 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niezły pomysł na wiersz - wejścia w kolejne części, ale jest też za dużo tzw. dookreśleń i robi się trochę nudnawo.

.... dla mnie zbyt techniczny ten tekst, nie ujmę tego inaczej.

Końcowy wers, no tak, wzmacniamy się chyba wszystkimi upadkami. Oby.

Pozdrawiam.

[Sekret]

@Nata_Kruk Szczerze powiedziawszy to w wielu wierszach lubię nawiązywać do fizyki kwantowej, kosmosu, neurobiologii (czasem bezpośrednio, czasem jako metafora), ponieważ uważam, że to obecnie jedna z niewielu ścieżek, by stworzyć coś zupełnie innego niż to, co było wcześniej (problem powielania tematów powtarza się tak sam jako te powielane tematy). Dzięki za odpowiedź i też pozdrawiam :)