Tworzyć lub niszczyć

[Tom Tom]

dał dobry Bóg, stworzeniom swym dłonie 

szczęśliwi którzy mogą mieć obie

dał nogi głowę kartę umysłu 

a w piersi zalew uczuć wytrysków

na plecy worek pełen dał godzin 

pozwolił wszystko nam z nimi zrobić 

zaś jeśli gromem nas wstrząśnie problem 

On będzie czekał i coś podpowie 

kiedy przyjmiemy już Jego plany 

sam robi gdy Mu nie przeszkadzamy 

 

każda cegiełka w worku jest cenna 

z nich można złożyć wielkie imperia 

można tez rzucać w inne budowle 

gdy w zło unurzać myśli łagodne 

stworzenie wiecznie przeciw rozłamom

jak kreatywność gardzi stagnacją 

dobro i troska w zgodzie pracują 

a zawiść oschła z krzywdą rujnują 

 

raz przyszedł śmiałek, żeby budować 

przyszedł choć chcieli Go ukrzyżować 

miał dla nich miłość i zrozumienie

opakowane własnym cierpieniem 

 

wszystkie decyzje rodzą pytanie 

czy tworzą pałac czy rozedrganie

wspólnie w tym boju uczestniczymy

bo ulepieni z tej samej gliny

Edytowane 15 Października 2019 przez Tom Tom (wyświetl historię edycji)

[Tom Tom]

Hej @Pia

Dziękuję Ci że wpadłaś powtórnie i za komentarz również. :) 

myślę że nie jest tak źle, że nikt nie chce czytać o wartościach. Każdy ma swoją wrażliwość i własne podejście do tematu. Tak myślę. 

 

Ja osobiście mam dodatkową satysfakcję kiedy piszę o czymś istotnym, choć nie zawsze tak jest. 
 

A co byś poprawiła odnośnie wielkich liter? Bardzo  proszę o poradę. :)

 

ps: Skąd zmiana nicku? 
 

pozdrawiam 

 

[WarszawiAnka]

Wiesz, kiedyś bym się podpisała obiema rękami, ale teraz wiem, że wzystko jest o wiele bardziej skomplikowane.

Mimo to, Twój wiersz jest budujący i podnosi na duchu,

Ważne, aby samemu nie robić sobie dywersji i nie rujnować tego, co już się zbudowało.

 

Pozdrawiam

[Tom Tom]

@Pia

 Bardzo Ci dziękuję za uwagi. Poprawiłem te wielkie litery i zostawiłem tylko w zaimkach odnoszących się do Boga. Teraz zdaje się jest lepiej.

 

Jak  zawsze pozdrawiam Cię serdecznie :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuje za komentarz Aniu :)

 

Tak sobie myślę, że masz rację. Wszystko jest o wiele bardziej skomplikowane niż jeden wiersz i każda sytuacja wymaga indywidualnego traktowania. 
Ten utwór ma obrazować sposób myślenia - zaufanie do Boga i korzystanie z jego darów tak, by nie rujnować tego co się zbudowało - zgodnie z tym co napisałaś oraz tego co stworzyli inni. 
pozdrawiam Cię :)  

[tetu]

Z tego wiersza bije taka prawda, że aż chce mi się uderzyć w pierś i powiedzieć moja wina, ale mam podobnie jak Ania. Wszystko jest zbyt skomplikowane, albo właśnie zbyt proste, a najprostsze rozwiązania bywają najtrudniejsze. Cieszę się, że natrafiłam na ten wiersz, bo jakoś mi się lepiej zrobiło. Podoba mi się też tytuł, ponieważ jest bardzo refleksyjny. Jedynie do czego bym się przyczepiła to interpunkcja, albo konsekwentnie, albo wcale. Zlikwidowałabym te przecinki na początku, kropkę na końcu i znak zapytania, bo właściwie cały wiersz jest bez, więc to jest niepotrzebne. No i te wytryski, niestety tu mi trochę fałszują. Wiem że do rymu, ale jakoś wywaliły moje  myśli na inną orbitę;) A co byś powiedział na wtryski? jako sens napełniania się czymś pozytywnym?  Staraj się też unikać inwersji. 5 wers nie brzmi dobrze. Miłego dnia Tom. 

Edytowane 15 Października 2019 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[Tom Tom]

@tetu dziękuję Ci bardzo za komentarz i pęk przemyśleń. Jest mi bardzo miło ze tak odbierasz ten wiersz. 
Chyba masz rację co do interpunkcji. Rzeczywiście powinienem być konsekwentny w formie. Wytrysk jednak zostawię. To jest właściwie ciekawe zagadnienie, bo wchodzimy w sferę skojarzeń. Na początku też miałem dylemat czy użyć tego sformułowania, ale w rezultacie stwierdziłem, że nie ma w nim nic złego, a dodatkowo często niesie za sobą zalew rozmaitych uczuć. :) 

Tobie również życzę miłego dnia, tudzież nocy :)