Igraszka na Bobińskiego, czyli sztandar abstrakcji geograficznej

[Przemo]

Wstaję i czuję
Depresję wielką jak Himalaje.
Ptak mój umęczony
W cieniu ośmiotysięczników
Nie wstaje.
Patrzę przez ten
Lodowiec nieskończony
A ciebie nie ma...
I nie wiem czy dzień czy noc,
Ja wiem- krew.
Więc chodzę po
Lasach Sahary,
Wieszam liany
A na nich
Czarne owoce
Słodkiej obitnicy,
Której zapach
Podnosi ptaka mego
Pieśń.
Lecz ty nie przyszłaś
Zrywać ze mną
Owoce
I ptak mój opadnie
A mi
W ciemnych i dymnych
Kotlinach Śląskich
Umrzeć przyjdzie.
Żegnaj więc Ściano,
Kochana...
Odejdź nieznana w przestwór
Bananowego błękitu...

Przeniesiony na poziom P
MODERATOR

[Michał_Zawadowski]

patrząc na "to powyżej" widzę wyraźnie:
każdy kto mówi, że świat nie schodzi na psy, kłamie.

[Przemo]

Moje zdanie jest zdecydowanie odmienne. Proszę o konkretne zarzuty a nie komentarze bez sensu. To parodia. Czy zarzuty są do konceptu wiersza, czy do formy, czy tę do mojego poczucia humoru. To zwykła zabawa słowem i nikt nie powiedział, że wiersz musi traktować o rzeczach poważnych.

[Catalina Acosta]

A mnie ubawił!
Zwłaszcza depresja jak Himalaje i umęczony ptak. Hahaha!

Trochę literówek - celowe? Wolałabym bez.

Catalina

[owieczkaa z gór]

znów słowa tak dobrze znane: ptaki, góry, złe samopoczucia. ludziska: szukajcie głębiej, bardziej naokoło, bardziej do środka, bardziej i jeszcze bardziej ponad sztandary.

:)

[Luthien_Alcarin]

hmm... ok, wiadomo ze miało rozbawić, poporstu nie moje poczucie hu,moru-taka zabawa słowem już była kilka arzy, prowokacyjna, dla mnie na siłe

Pozdrawiam
Agata

[Michał_Zawadowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

poczucie humoru? to mnie nie dotyczy:)

[Przemo]

Cieszę sie, że kogoś jednak rozbawił. Wiem, że były ptaki i góry, ale w tm wierszu jest to celowe, właśnie po to by się pośmiać... Wyolbrzymienie, banały i inne rzeczy są tu celowe!