Zgłoś

@violetta Zgoda :) @violettaBorówki amerykańskie i jagody robią porządek w głowie,   cukier bałagani słodko. Ale, ale -  bałagan bywa twórczy - najpierw bałagan, a później porządek, przecież nie odwrotnie,  pozdrawiam :)

@Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to przejmujący, minimalistyczny zapis upadku Halikarnasu (334 r. p.n.e.) - jednego z najbardziej zaciętych oblężeń podczas kampanii Aleksandra Wielkiego. Ciekawa jest perspektywa - historia widziana  nie oczami „wielkiego zdobywcy”, ale greckiego najemnika, który walczy po „przegranej” stronie (dla Persów). Jako Grek w służbie Dariusza, patrzy on na wchodzących Macedończyków i mówi- „los ma twarz, którą już znam”. Wojna staje się rodzinną tragedią i rzezią, w której „fatum” jest znajome i nieuchronne. „Wyją o chwale, której tu nie ma” - podczas gdy dowódcy i historycy będą pisać o genialnych manewrach, żołnierz widzi tylko „krew po kolana”. „Murujemy wyłom ciałami” - to najmocniejszy obraz w tekście. Nawiązuje do historycznych faktów - gdy mury Halikarnasu padały, obrońcy desperacko budowali wewnętrzne mury z czego popadnie, także trupów. Człowiek został sprowadzony do roli materiału budowlanego, „fundamentu” dla śmierci. W strofie 6. narrator mówi- „stąpam po nich jak po bruku - wojna zamienia ludzi w kamienie”. To opis psychologicznego mechanizmu obronnego. Aby przeżyć, żołnierz musi przestać widzieć w poległych kolegach ludzi. Koniec poematu przynosi duszność i beznadzieję, a narrator nie prosi o zwycięstwo, ale o koniec tego koszmaru. Ten fragment to silny głos antywojenny, który pokazuje, że w wielkiej machinie historii jednostka jest tylko „gruzem”, z którego buduje się pomniki silniejszym.

As, pomyłkowo kły mopsa.  

Absurd na mini/lodzie, i z dolin im andrus - ba!    

To klapa, i zapadła hałda pazia - pal kot.