Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

(...) bo on nie wie

beta_b
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

bo on nie wie

jak nie kochał i nie myślał
i nie martwił się
przemykał
nie zależał ani jemu
to nie wiedział
bo i czemu


jaki kolor ma tęsknota
i jak nadać sens żywota
jaki ciężar miłość niesie
co nagrodą a co winą
jemu się pojęcia mylą

jego świat jest taki fajny
płytszy lżejszy jednostajny
i obrazy jakby szare
gdy uczucia trzyma stale
dyscypliną

bo on nie wie
jak kolory

ubarwiają świat szalony.

 

 







8
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 

Witaj Beatko - fajny wiersz miło się czyta.

Ja chociaż jestem mężczyzną wiem jak kolory

ubarwiają życie bo jakby inaczej...

                                                                              Barwnego dnia ci życzę.

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

czy on nie wie czy udaje

przecież w sumie nie jest głupi

jak nie kochał i nie myślał

hulajnogę sobie kupił

 

kiedyś martwił się przemykał

po bezdrożach się wałęsał

teraz poznał smaki życia

obcy jest mu głód i nędza

 

chociaż skromny wiedzie żywot

serce radość szczęście zdobi

nie dosięgnie żadne licho

gdy uczucia są na wodzy

 

 

pozdrawiam

1
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Mam wrażenie, że tym niewiedzącym jakoś w życiu lżej. A sporo facetów to niestety daltoniści :)

 

Pozdrawiam. FK.

beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Marku, nie wiem, bo nie dzielę świata na płeć tylko na końcówki. Tekst dedykowany, bo są Ci co nie wiedzą. 

 

Waldku,

dziękuję za obecność i Twoje serdeczne usposobienie. Ciepło się robi w środku.

Marletko, 

podoba mi się taki komentarz w formie tetrisa.  ;)

Jak udaje to jest jeszcze gorzej ;) Pozdrawiam Andrzeju. 

bb

Można na Ciebie Jacku liczyć z rymowanym komentarzem :D 

Nie mam weny by odwdzięczyć się na temat, ale są tacy co tej wodzy nie puszczają, żyjąc z kijem... (dyscypliną i dystansem). I na sztywno. ;)

Franku,

tu się zgadzam. Lżej, a szaro. 

Tomku,

dla mnie też smutna, bo jest strata, bo nie wiedział. 

 

Wszystkim kłaniam się za lekturę i przemyślenia. bb

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...