Ojcom

[Ewula]

W cichym pokoju rozmawiałam z tobą
nie byłam od ciebie daleko
byłeś przy mnie, tuż obok

Pokazywałeś dom, zdjęcia i całą rodzinę
skarby, które zebrałeś w czasie
otulone w czterolistną koniczynę

Patrzyłam na dom, na taras
na psa, który nie szczekał
patrzyłam na miłość prawdziwą
człowieka do człowieka.

Nagle mi pokazałeś
na szklanym ekranie
kogoś, dla kogo istniejesz
dla kogo spełniony się stałeś

kogoś o włosach koloru zbóż
kto mnie zauroczył
szepnęłam cicho do siebie -
Ona ma twoje oczy.

[Alexandra O.]

@Ewula Piękny wiersz. Pozdrawiam serdecznie

[Ewula]

Dziekuję:)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo cenne chwila i cenne odczucia.., bardzo godne uwiecznienia w wierszu. Jest delikatny i płynny, bardzo pieknie ujmujący treść :) Pozdrawiam

[Alexandra O.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To mnie wzrusza. Pozdrawiam

[Ewula]

Bardzo dziękuję:) Czasami wystarczy chwila, a słowa same płyną. Nie ma większej wartości dla Ojca niż jego dziecko. Dla Matki także.

Pozdrawiam serdecznie

[Alexandra O.]

@Ewula Słowa płyną bo jesteś na nie gotowa. Nie wiadomo co jeszcze słowa Ci przyniosą. Ale jestem pewna, że będzie to coś pięknego. Pozdrawiam

[Natuskaa]

Prosto i delikatnie... a w środku tak ładnie kołysze i uspokaja... przynajmniej mnie :)

 

Pozdrawiam