Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

~~

Szorstkością pumeksu poorane dłonie,

przy wyblakłych oczach, od iskier skwierczących,

lecz sercem gorącym niczym żar hutniczy.

 

I ci ludzie, ten naród niegdyś się przeliczył,

wierząc wybranej władzy, że potrafi rządzić

tak, by już nigdy nie MY i nie ONI ..

 

Ten pot, spływający z umęczonych skroni,

niech przeżre dusze winnych prywaty dla siebie,

co tych - swoich wyborców - zawiedli w potrzebie,

i nadal chcą zawodzić swoją bezczelnością.

 

Ja byłem pośród tamtych, co swój pot przelewał

dla swojej rodziny i dla kromki chleba

aby jej nie zabrakło, chociaż ta bez masła. 

 

Lampka mojej nadziei już jednak przygasła ..

~~

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- czy przypadkiem nadzieja nie jest matką ......?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- szczerze? .. ja w bajki nie wierzę 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- toć bajki to sama woda - w nich odbita uroda ..?!!!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- no, a w bajce oprócz wody, to wszystko inne - w tym cement i piasek - są jedynie wytworami fantazji ..

 

Znalezione obrazy dla zapytania e-gify

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka  każda interpretacja jest dla mnie zawsze barodzo wartościowa. Dziękuję za Twoją i za to że zajrzałaś.    @Charismafilos to co nieuchwytne od zawsze we mnie pulsuje.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ładnie to ująłeś. Dziękuję za słowo.
    • @P.Mgieł   To jest wiersz, który działa jak sen, z którego nie możesz się obudzić. Świetne wersy - "drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni, oddzielały dwa złudzenia". Wiersz jak horror - "to coś było w środku od zawsze" - robi wrażenie.
    • @zawierszowana ogromna szczerość i... cholernie trudne emocje... odwagi!
    • Uzależniają mnie rzeczy, które nie powinny widzę w nich piękno, które nie powinno w nich być  widzę piękno w stresie,  który jest ze mną od początku  widzę go obok mnie, gdy zasypiam w ciemności  jako postać, stojącą w rogu mojego pokoju   Przyzwyczaiłam się do ciągłego uczucia ucisku napięcia  i wzburzenia, które są we mnie  odkąd pamietam   chodzi za mną krok w krok, bez przerwy goni mnie ciągły lęk, który sprawia, że odlatuje zatapiam się w nim coraz głębiej  coraz bardziej zaczyna mi się podobać  ten nieprzerwany ciąg,  którego się nie pozbędę,   bo uzależniłam się  Od złego samopoczucia, które powoli z dnia na dzień  stawało się  częścią mnie…  
    • @Kuba Maryszczak   Widzę tu teatr nie od sceny, tylko od lóż, gdzie siedzą ci, którym cudze cierpienie smakuje jak dobre wino. Publiczność nie przyszła się wzruszyć, ona przyszła się... najeść. "Qu'il nous nourisse de suffrance" - niech nas nakarmi cierpieniem. Im bardziej aktor się męczy, tym lepiej smakuje wino. Ten refren "Encore, Encore" brzmi coraz bardziej złowrogo z każdym czytaniem - jak rozkaz. Niezwykle ciekawa jest strofa o spojrzeniu za trybuny. Światło, które powinno dawać nadzieję, jest tutaj „złudne”. Świetne są te wersy - "Nim do swych wrócą villi - Ktoś inny Ich będzie oglądać." To genialne memento mori. Hierarchia w teatrze świata jest płynna - dziś jesteś jurorem, jutro będziesz sądzony. Dla mnie to bardzo ciekawy wiersz.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...