Babcia

[Karol Żandarski]

Co niedzielę obiad, koło czwartej

przychodzą mama i ciocia na kawę i ciastko.

Jej modlitwy towarzyszyły mi od urodzenia

w każdym momencie życia:

żebym był zdrowy, żeby operacja się udała,

żebym zdał maturę, spotkał dobrą kobietę,

żeby była praca, a Bóg wybaczył grzechy ciała.

Na jej przykładzie

wiedziałem, czym jest miłość zwana Storge,

do której swój list napisał Oskar Miłosz.

Przyglądałem się jej zdziwiony,

bo była urzeczywistnieniem tego,

co przeczytałem w „Dzienniczku” św. Faustyny, w Ewangeliach i listach.

Słuchałem z zadowoleniem.

Nie mogąc przypisać jej tej samej świadomości,

musiałem uznać, że działa w natchnieniu.

Wśród niepowodzeń, wątpliwości i smutków wieku klęski,

obciążony schizofrenią i alkoholizmem,

staram się pamiętać jej słowa zachęty:

„Jeszcze kogoś spotkasz, ufaj”,

żeby spełniło się, że co ludzie, którzy stworzyli Boga i wszechświat,

nazywają instynktem i instynktem samozachowawczym,

my znamy jako Słońce Pamięci.

[Deonix_]

Ładny, czuły, skreślony w sposób bardzo osobisty portret.

Choć w moim odczuciu mało tu poetyckości.

Ale to moje odczucie.

 

Pozdrawiam,

 

D.

Edytowane 17 Czerwca 2019 przez Deonix_ (wyświetl historię edycji)

[Karol Żandarski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję. Jest rytm, od biedy ujdzie za wiersz.

[Czarek Płatak]

Rzeczywiście, bardziej proza, ale fajnie o seniorce rodu. 

Pozdrawiam