Zgłoś

@Simon Tracy   Rozumiem, ale nie jestem  panią swojego czasu. :))))  A to, że zostawiłam Twój utwór do porannej kawy, to był dobry wybór. Prawie mnie zszokował. Ale "prawie" robi dużą różnicę. :) Pomyślałam: spokojnie, to jest Simon Tracy - był czas się przyzwyczaić. :)))  Ten wiersz to mroczna, dekadencka wizja splecenia miłości i śmierci, utrzymana w konwencji romantycznego gotyku z elementami symbolizmu. Rzeki funkcjonują jako centralna metafora - to jednocześnie strumienie życia i śmierci, miłości i rozkładu. Budujesz skomplikowaną alegorię, gdzie woda symbolizuje nieuchronny pływ egzystencji, niosący zarówno piękno, jak i destrukcję. Balansujesz między pięknem a obrzydzeniem, tworząc obrazy, które fascynują swoją makabrycznością. A na końcu motyw nekrofilii i malarskiego utrwalenia rozkładającego się ciała - celowo prowokacyjny. Stylizujesz na XIX-wieczny dekadentyzm, to konwencja literatury "przeklętej". Utwór bardzo niepokojący. Przyznam, że nie mieści się w mojej estetyce. Ale doceniam warsztat.  Mam album "Prerafaelici", na nim obraz John Everett Millais, Ofelia. I chociaż to nie ten kierunek w sztuce, to ten właśnie obraz przypomniał mi się po przeczytaniu wiersza.  Pozdrawiam.         

@Somalija ... bo przez okno więcej widać,                       od doniczki czasem... śliwa! Miłego weekendu Somi.

Wychodź już Piwnice są zbyt ciekawe Utyka się jak w dżemie Zbyt za bardzo znaczą Ziemniaki trzymane Na obiady stadne To ich Panowie Liczni rozliczni gracze Siedzą i czekają  

@Alicja_Wysocka  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z wzajemnością !

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@hollow man   Bardzo dziękuję!  Rzeczywiście, czasem to co nas definiuje, nosi w sobie cały ciężar bycia człowiekiem. Pozdrawiam.  @KOBIETA @Wochen  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam.