Słona rzeka strachu

[Koziorowska]

Słona rzeka strachu

 

Przecieka mi przez palce krew tych,
którzy zbyt mocno uwierzyli.
Pławię się we łzach, które wylali ci,
co nie mają już sił, aby umrzeć.
Bez strachu myślę o tym, co spotka mnie
po drugiej stronie; nie wiem, czy będzie to miłość,
czy współczucie. Panie, nie w to wierzyłam
przez całe życie. Ufałam Twoim obietnicom;
okazało się, że niepotrzebnie.
Zbawco, dlaczego nic nie robisz,
gdy płyniemy wraz z słoną rzeką
naszego strachu? Chciałabym czasem wydostać się
z tej matni, rozbić głową mur…
Pozostał mi po Tobie koszmarny sen;
sen, z którego obudzi mnie nieutulony ból.
Stoję na krawędzi, pode mną tłoczą się
miriady ludzi; widzę, jak topią się we własnej krwi,
jak zabijają i niszczą nawzajem,
jak brat gardzi bratem… Przyglądam się,
jak płoną miasta,
jak wszystko zamienia się w gruzy…
Niestety, mogę być tylko tego świadkiem.

[duszka]

Jesli widok upadku człowieka i przez to świata, w którym żyje, powoduje w podmiocie lirycznym ból, to nie jest on tylko świadkiem.., Poprzez jego ból bierze w tym udział... I może dlatego ostatni wers wydaje mi się niepotrzebny, wręcz "przeszkadzający" mi w odbiorze. Kłóci się też dla mnie  z poczatkiem wiersza, gdzie PL pokazuje swój związek z wszechobecnym cierpieniem i rozpaczą.

Ciężki, a i pomimo to poruszający uczucia i myśli wiersz. Pozdrawiam :)

 

 

[Koziorowska]

@duszka Bardzo Ci dziękuję. :) Pozdrawiam, życzę spokojnego popołudnia. :)