Smutek

[Maria_M]

czy to stan serca czy kaprys umysłu
czy zwykła ludzka potrzeba refleksji
nad codziennością którą los nam wyśnił
a teraz uniósł i w próżni zawiesił
są takie noce i poranki w życiu
że przygnębienie przychodzi znienacka
najpierw przygląda się z dala w ukryciu
za chwilę niemoc w krwiobieg nam wtłacza

 

drętwością płynie krew łzawo-czerwona
z dodatkiem soli piołunu gorczycy 
chciałbyś tę boleść przydeptać pokonać
lecz stawia opór beznadzieją krzyczy
czy smutek kocha samotność to nie wiem
a może przez nią ciągle się odradza
błądzi marazmem po bezkresnym niebie
później z gwiazdami na ziemię chce spadać
każdy swój smutek czuje i posiada 
by nie był ciężarem lub zbytnio nie smucił
warto z nim szczerze otwarcie rozmawiać
albo go porwać i z serca wyrzucić

 

 

 

 

 

Edytowane 7 Maja 2019 przez Maria_M (wyświetl historię edycji)

[Gość]

Witaj Maria :-)

 

Przepiękny wiersz! Zawarłaś w nim wiele ważnych nawiązań i skojarzeń, które świetnie wpisują się w ludzką naturę.

Każdy z nas od czasu do czasu miewa smutne chwile i to jak je nazwałaś w tym utworze, naprawdę mnie zauroczyło.

Treść lekko płynie i temat wiersza od początku do końca ma zachowany sens. Bardzo mi się to podoba :-)

Poniżej fragmenty, który trafiły w moje serce:

 

Ciekawe przemyślenie:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jakże to prawdziwe i trafnie nazwane:

 

Świetne porównanie:

 

Dobre, do przemyśleń:

 

No wiersz niezwykły w swym przekazie. Dzięki :-)

[WarszawiAnka]

W Twoim wierszu widzę poetyckie i metaforyczne, a jednocześnie psychologiczne podejście do smutku - oglądanie go z boku, dookoła, opisywanie jego przejawów i elementów. Jednak smutek nie bierze się znikąd. Smutek ma swoje korzenie - i czasami są one albo bardzo długie, albo bardzo rozgałęzione. Ani go wyrwać, ani odciąć, ani wykarczować. Zawsze odrasta. Można go zasłonić, udawać, że nie istnieje, albo zaakceptować - żadne z tych rozwiązań nie jest skuteczne. Smutek wyrasta na gruncie - to grunt go generuje.

 

Takie są moje przemyślenia na dziś - a temat jest bardzo mi bliski.

 

Małe uwagi:

1) w pierwszej zwrotce "wyśnił" zamieniłabym na "wysnuł"

2) wersy 9 i 19 zmieniłabym tak:

"za chwilę niemoc do krwiobiegu wtłacza"

"aby nie ciążył lub zbytnio nie smucił"

żeby zachować jednolity jedenastozgłoskowiec.

 

Pozdrawiam

[Alicja_Wysocka]

Marysiu,

nikt nie przygarnia smutku

nikt go nie lubi nie kocha

więc między ludźmi żebrze

i garść wyciąga jak kloszard

 

nie wziął się przecież znikąd

musiał się zrodzić z powodów

więc porozmawiaj z nim szczerze

a w sercu zagości pokój

 

:)

 

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję.

Chyba tu jesteś od niedawna, bo wcześniej Cię nie spotkałam? W takim razie Dzień Dobry :))

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Droga Siostro, proszę nie martw się o mnie, to tylko wiersz zapisany chwilą. Teraz mam taki ciąg, że piszę o uczuciach. Różnych.

Pozdrawiam serdecznie:))

[Wędrowiec.1984]

@Maria_M Piękny wiersz, a i pewnie zadziałał na mnie jeszcze mocniej, ponieważ dzisiaj machnąłem sobie kolejny raz Cierpienia młodego Wertera. :-) Świetna książka i pasuje do wiersza... a może to wiersz pasuje do książki? :-)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

za chwilę niemoc do krwioobiegu wtłacza 12

aby, a w ostatnim wersie jest albo / przy takim zestawie mam zakłócenia w brzmieniu.

Dziękuję bardzo Aniu za propozycję. Jeszcze pomyślę, a tym razem na razie, pozdrawiam :))

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Raczej wspólnym mianownikiem jest Smutek.

Dziękuję i pozdrawiam serdecznie:)

[Maria_M]

@Młoda @Silver @wjola bardzo dziękuję:))

[WarszawiAnka]

@Maria_M : Dziękuję. :)

[Maria_M]

@beta_b @jan_komułzykant Bardzo dziękuję:) pozdrawiam serdecznie.

[Maria_M]

@Gość Dziękuję:)