Kartka Z Islandii

[Azn]

Świat stał się taki mały,
od kiedy trumny skrzydeł dostały.
Noce są za długie,
dni zaś za krótkie do odespania.
Pochłonie mnie,
ona wchłania.
Jak wulkaniczny gejzer,
w gorącym źródle zatopiony.
W żyłach lawa pulsuje,
serce rozrywa,
w głowie pył roznieca.
W twoich ramionach jestem uśpiony.
Ognista fala,
skrystalizowaną logikę do cna wypala.
Wyjałowione myślenie,
odchodzi w zapomnienie.
Jak lodowa skała,
nad aortą ogniem tetnącą,
łzami się zalewa,
Nie pytaj mnie Beata,
ile stąd kilometrów do nieba?

[bbbecia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podobają mi się ostatnie dwa wersy (wcale nie dlatego, że jestem Beatą). Po reszcie nie domysliłabym się, że to treśc pocztówki.

Pozdrawiam.

[Ona_Kot]

cytuję utwór:

Świat stał się taki mały,
od kiedy trumny skrzydeł dostały.
Noce są za długie,
dni zaś za krótkie do odespania.
Pochłonie mnie,
ona wchłania.
Jak wulkaniczny gejzer,
w gorącym źródle zatopiony.
W żyłach lawa pulsuje,
serce rozrywa,
w głowie pył roznieca.
W twoich ramionach jestem uśpiony.
Ognista fala,
skrystalizowaną logikę do cna wypala.
Wyjałowione myślenie,
odchodzi w zapomnienie.
Jak lodowa skała,
nad aortą ogniem tetnącą,
łzami się zalewa,
Nie pytaj mnie Beata,
ile stąd kilometrów do nieba?
***

*Świat stał się taki mały,
od kiedy trumny skrzydeł dostały. - niepotrzebny rym i ogólnie latające trumny jakoś mało przekonywujące...

*Pochłonie mnie,
ona wchłania. - rozumiem, chodzi o Islandię, ale za dużo tego wchłaniania - pochłaniania obok siebie

*Ognista fala,
skrystalizowaną logikę do cna wypala. - kolejny zabłąkany rym

*Wyjałowione myślenie,
odchodzi w zapomnienie. - nie dość, że znowu rym to w dodatku bezcelowość stwierdzenia, ponieważ mniemam iż nie chodzi o to, że PeeLowi rozjaśniają się myśli?
A tak właśnie z tego wynika...skoro jałowe myślenie zostaje zapomniane

*interpunkcja skandalicznie bezsensowna, dająca wrażenie kompletnego chaosu, braku jakiejkolwiek logiki i porządku pozwala mi stwierdzić, że została ustanowiona bemyślnie...podobnie jak wielkie litery na początkach wersów poprzedzone to kropką to przecinkiem.

*ostatnie dwa wersy byłyby nawet ratunkiem, pomostem, po którym wiersz przemykałby do tej przyjemnej puenty (pointy) gdyby nie ów niedorzeczny znak zapytania. Przecież to jest zdanie oznajmujące...ktoś prosi Beatę,by nie pytała...a nie zadaje pytania ustami Beaty - bo to nie cytat :/

Ogólnie: na warsztat, bo dla pierwszego i ostatnich dwóch wersów można z tego tekstu wydusić dużo więcej niż teraz widać

pozdrawiam