Synteza

[Liryk]

Listy pisałem na pięciolinii

niosły je spadające gwiazdy

 

bez dokładnego adresu

były tam słowa pogubione

 

w chaotycznym biegu

nocnych błyskawic

po utrate tchu po natchnienie

 

muzyka pisała się głosem ptaków

które wznoszą przedświt słońca

 

pijąc i paląc za domem

w swoim chwilowym świata kącie

ceniłem towarzystwo mistyczne

 

wielobarwne ptasie rodowody

strumień filozof

puszystość wiewiórki

 

kot tam nie raz zagląda

by obejść się smakiem

 

 

 

Edytowane 7 Kwietnia 2019 przez Liryk (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Dwa ostatnie wersy Twojego wiersza kontrastują z poprzedzającą go treścią: czasem teraźniejszym, w którym zostały napisane i ich "przyziemnością".., otrzeźwiają po poprzednim radosnym przeżywaniu głębokiej jedności (syntezy?) z Wszechświatem, dlatego opuszczam go z pewnym smutkiem i niepokojem, lecz jednak nie bez nadziei, że powrót do tej jedności jest zawsze możliwy :) Pozdrawiam.

[Liryk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

tragizm jest zbędny:>  toż to szkic, winienem tutaj szlifów

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ciesze się, że zbędny :) Ale w obecnej formie jakoś do mnie trafił... Może nie az tragizm, lecz niepokój.

[Liryk]

Zwykle czuję się

niezręcznie narzucając

interpretacje w swoich tekstach...

jednakże ów kot

to postać wyjątkowo pełna

bardzo dosłowna

stara się zgrywać łaskawcę

wobec ptaków i wiewiórki

to mój ulubiony efekt motyla

 

 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Nie wątpię w to, że takim jest,, jednak zmyliło mnie umieszczenie go w czasie teraźniejszym, w odróżnieniu do reszty wiersza, co  odebrałam, jakby był on jedyną (bardzo dosłowną) pozostałością  wcześniejszego mistycznego "chwilowego świata kąta"...

Przykro mi, że nie trafiłam.