I musiałam odgadnąć...

[_Marianna_]

 

Maj wybuchnął znów świeżą zielenią,

słowik w krzakach donośnie zawodził, 

a on czekał - jak zwykle - na zewnątrz;

wzrok maślany, i w ustach miał słodzik.

 

Ścieżka duszna i kręta nas wiodła

poprzez park, wśód gęstego listowia;

karmiliśmy się szeptem, jak w modłach,

a do picia była srebrna rosa.

 

Kłębek złotych myśli miałam w głowie,

pod bluzeczką pakiet zaufania,

i musiałam odgadnąć, czy człowiek,

czy nie drzemie w nim kawałek drania.

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 15 Marca 2023 przez Marianna_Katarzyna (wyświetl historię edycji)