SPOTKAŁAM ŚMIERĆ

[Koziorowska]

SPOTKAŁAM ŚMIERĆ

 

 

Mój wiersz rodzi się, krzyczy wniebogłosy;

mój wiersz jest nieprzyzwyczajony

do twojego dotyku.

Wciąż zadaję pytanie,

czy warto było go powołać do życia?

Może lepiej pozwolić mu umrzeć?

Śmierć jest zagadką,

a ja lubię łamigłówki.

 

U schyłku przyszłości

nauczyliśmy się opowiadać o miłości;

o jej zakamarkach i niedopowiedzeniach.

 

Księżyc, anioł stróż Ziemi,

znów przygląda się nam,

jak liczymy nieskończone sny.

Marzenia, te nieproszone podrzutki,

łaszą się do naszych dusz.

 

Chodź, zabiorę cię na przejażdżkę po niebie;

sam zobaczysz, że Bóg chadza w za małych pantoflach

i korzysta z łazienki.

 

Pozwolisz mi przytulić się do wspomnień,

jedynej rzeczy, którą mi zostawiłeś?

Dostałam czkawki od nadmiaru smutków,

pora wydostać się z tych pięciu kątów.

 

Patrzę, jak spadające gwiazdy zderzają się z ziemią;

wymknęła ci się kolejna łza.

 

Witam serdecznie śmierć;

nie sądziłam, że jest taka niska i drobna.

Przestałam rozumieć tych,

co się jej boją.

[Tomasz_Biela]

Powycinałbym z tego niemal 80% niepotrzebnego. Emocje to nie wszystko, żeby powstało coś co zatrzyma. Ucz się wyrzucać z tekstu I tu znowu powtórze trywializmy I patetyzm. No chyba że to teraz modne. Tekst do sporego okrojenia I czytania 10 razy na głos.

 

 

Pozdrawiam t.

[Deonix_]

A mnie się ten wiersz bardzo podoba.

Zawiera w sobie wiele punktów skłaniających do egzystencjalnej refleksji,

postrzeganie świata przez podmiot liryczny jest dla mnie bardzo ciekawe,

mimo że niekoniecznie zgadzam się z jego poglądami i przemyśleniami.

 

Prywatnie cenię sobie życie i rozumiem ludzi, którzy boją się śmierci.

Przy czym nie wykluczam wcale, że śmierć może być ciekawym,

niekoniecznie nieprzyjemnym doświadczeniem.

 

Pozdrawiam :)