Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kiedy zamykam oczy

Marek.zak1
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Jestem kobietą spełnioną,

dobrą matką, wierną żoną.

Mam męża bardzo dobrego,

statecznego, spokojnego.

 

Jestem kobietą szczęśliwą,

ładną, nawet urodziwą.

Mam dom i życie udane,

wszystko jest czyste, zadbane.

 

Kiedy oczy zamykam,

widzę, jak biegnie w oddali,

a ja przed nim uciekam

ze strachu, co mnie spalił.

 

Wszystko mi się udało,

niczego nie mam za mało.

Jestem, spokojna, szczęśliwa,

życie mi miło upływa.

 

Kiedy zamykam oczy,

widzę jego, tamtego.

Jego uśmiech uroczy,

ciężko żyć bez niego.

 

Wchodzi boso do jeziora,

przynosi mi nenufary.

Dzwoni budzik. Wstać pora.

Tamto, to tylko czary.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)
3
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano

Nasz ukryty, wewnętrzny świat, jego spełnienie i niespełnienie jest według mnie czymś bardzo realnym.., i chyba Twój wiersz jednak też to wie, bo przeplata i łączy z nim codzienność :) Podoba mi się otwarty, lekki styl jego wypowiedzi. Pozdrawiam :)

1
WarszawiAnka

WarszawiAnka

Opublikowano
Opublikowano

Myślę, że w większości z nas pozostają takie magiczne, eteryczne wspomnienia, wyobrażenia, lub marzenia o tym, co by było gdyby...

Ważne, aby pozostały w kategorii wspomnień i nie zaczęły podkopywać fundamentów naszego życia.

 

Dobrze Peelkę rozumiem, chociaż w innej konfiguracji...

 

Pozdrawiam

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 93. Świat po zwycięstwie

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Tam na wschodnich peryferiach imperium perskiego hybris Aleksandra zostanie poddana ciężkiej próbie :)   Im dalej na wschód, tym rzadziej świat pyta, kim byłeś wczoraj.   Pozdrawiam
    • Waldemar_Talar_Talar
      Z uśmiechem a nie w bólu

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Berenika97 - dzięki -
    • Migrena
      sen

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Poe:)   czy możesz....?   wszystko możesz:)   jesteś przecież w swoim poetyckim domu:)       a u mnie, w wierszu -    ta "drapieżność"  nie była intencją tylko efektem  języka probującego opisac moment kiedy granice między ja i ty przestają być stabilne. to nie jest bliskość jako harmonia ale stan w którym relacja przestaje być relacją i staje się procesem ktory uzywa obu stron naraz,   dlatego tak łatwo  tu  o wrażenie granicznosci i snu gdzie nie da się już ustalić co jest czyje.     a ten cytat Twój -   "może rzeczywiście wszystko nam się przyśniło(...)"   wspaniałość:)   Gałczyński jak mi się zdaje.   słodko - gorzki klimat.             dziękuję Poe za Twoje słowa:)   bardzo:)    
    • Tomasz.O
      Poprawiona wersja wiersza

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      Poprawiona wersja wiersza Wykrzyczała gestem, że kocha, obcasem uczesała włosy, wzrok poprawiła uśmiechem, a zdrowie dała krzykiem.   Nigdy nie byłem mądry – inteligencja społeczna w moim przypadku to kapiszon, nie broń palna na naboje ostre. Język mi się splatał, a dłonie paraliż dopadł,   gdy naga w swych myślach została do świtu. Gdy tak to nasze obcowanie we dwoje wierszem się stało, podzieliło się mocniej na szczęście i światło. Niczym nastolatek biegłem   – już nie za okrągłą, kulistą, nogą kopaną gałą, ale za sensem istnienia, co imię swoje miał i lubił, gdy słowa mówiłem i gwoździe w ścianę miłości wbijałem.   Co w eter niosło falę dźwięków, jazgotów, porannych wzdychań, alkoholowych potów. Szaleństw we dwoje w sieci odmętach, każda chwila była wzniebowzięta. Po tylu latach nie ma w nas znudzenia, nikt się nie budzi sam,   choć kości już stare ze zmęczenia. Nie chodzi o chwilę, o dar wspomnień i masę wspólnych pocałunków, ale o dar, jakim jest miłość, i wagę jej, gdy ją na rękach miałem.        
    • Poet Ka
      industria

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Wiesław Jasiński   są różne szkoły, zależy czy to naukowa interpretacja, czy zabawa skojarzeniami     @Łukasz Wiesław Jasiński wiersze są wieloznaczne, operują przecież symbolami i metaforami, ale skojarzenia nie powinny być "od czapy" oczywiście 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...