zero do jednego

[Leszek]

Mirigita nie bywa ale gdy przykłada ucho 
do ścian zachowań to widzi obrazy 
łzy niespełnienia powierzane lustrom 
jak ćma przy świecy uwielbiała tańczyć 
nago na stole w pantofelkach 
przed nabrzmiałymi w odurzeniu klękać 

zapominała na krótko na chwilę 
dniami rządziła kolejna okazja 
tam nie pojawiał się na białym rycerz 
mydlaną bańkę marzeń strzaskał 
wieczór bez treści w niechcianych ramionach 
rzeczywistości felerny automat 

Mirigita nie bywa lecz wie ze słyszenia 
że miała nawet dwóch mężów i chwile 
w których los czasem zachcianki spełniał 
aby podstępnie wieść po zawiłej 
drodze donikąd do miejsca jednego 
gdzie obojętne co ludzie powiedzą

Edytowane 28 Lutego 2019 przez Leszek (wyświetl historię edycji)

[Bożena Tatara - Paszko]

Serduszko za odwagę podjęcia tematu - o nieudanych życiach, 

do których  nie tylko one ale i oni przyznać się nie chcą

lub nie mogą,  nawet przed samymi sobą.

 

Pozdrawiam ciepło :

[Leszek]

Bożenko coraz częściej się dziwię, podobnie jak Mirigita (w języku esperanto: zdziwiony, zadziwiony). Z tych moich zdziwień powstaje cykl wierszy-opowieści Mirigity. :) Masz wiele racji, że trudno przyznać się, zwłaszcza przed samym sobą, że coś przeminęło bez echa i niewiele czasu pozostało, aby czymkolwiek zaznaczyć swoją obecność. 

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wisienka na torcie tego wiersza :)

 

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To miłe, ze tak uważasz. Dziękuję Janku za poczytanie. :)

[beta_b]

Ja na drugie mam Zdziwiona. 

 

Wiersz z przyjemnością przeczytałam, kolorowy, wyrazisty kawałek ludzkiej historii; jest niedokończona, a przynajmniej mi jej brak (nawet nie kropki a całej zwrotki dalej). Ale pewnie taki zamysł miał autor. 

Pozdrawiam, bb

 

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację, że taki był zamiar, bo na trzecie mam niedopowiedziany. :)