Zimno

[Skonfundowany]

Zawieszony w próżni, jak dym na wietrze,
Liczę, że meeting z Toba cały ból odejmie.
Mnożony przez ułamki złudzeń - to zimna przestrzeń. 
Bardzo jasny cień bije ode mnie,
Bo gelatus umysł, socjopatyczne klimaty,
Gdy szala Twoja ciągle w górze.
Sam przez tundrę swoich spekulacji idę,
Kiedy życiową rundę perfidnie mulę. 
Jedyny uśmiech losu mortus ma na imię, 
A doskonale wiem, że oblicze ma parszywe.
Dla Ciebie świat mógłbym spłaszczyć w głowie,
Żeby tylko wiecznie żyć w tej uczuć pożodze.

[jan_komułzykant]

bardzo ciekawy tekst, lekko nieuporządkowany, ale mimo to czyta się dobrze. Jedynie zakończenie nie za bardzo pasuje do reszty, tzn. ta mickiewiczowska inwersja, trochę rujnuje tę budowlę. :)

Ale i tak jest nieźle i czuć, że to nie pierwszy Twój wiersz, pozdrawiam.

 

[Nata_Kruk]

Jeżeli to debiut, to wg mnie, udany. Jest "zimno'. chwilami aż mrozi.

Pozdrawiam.

 

ps. To bardziej do Janko... taka treść może sugerować, że to nie nowicjusz, chociaż.... 'licho' wie... ;)

Edytowane 18 Stycznia 2019 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Skonfundowany]

"Publicznie" nowicjusz, dzięki za opinie:D

[Sylwester_Lasota]

 Też mi zakończenie nie pasuje. Poza tym dość ciekawie.

Pozdrawiam