-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 18 552
trudno być sobą
widząc jak inni
dokuczają
ręce i słowa w inną
stronę uciekają
nie są miłe
a jak kurwa mać
zachować się gdy
słychać płacz
który serce rwie
który trudno
zrozumieć
czasem trudno być
sobą - nawet Bóg
o tym wie
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 110 odpowiedzi
- 2 155 wyświetleń
-
- 69 odpowiedzi
- 1 425 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 003 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 170 wyświetleń
-
- 48 odpowiedzi
- 986 wyświetleń
-
.thumb.jpg.7db10807d4715988f4b592af2305d65e.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano
trudno być sobą widząc jak inni dokuczają ręce i słowa w inną stronę uciekają nie są miłe a jak kurwa mać zachować się gdy słychać płacz który serce rwie który trudno zrozumieć czasem trudno być sobą - nawet Bóg o tym wie -
Przez KOBIETA · Opublikowano
@violetta mi zawsze dopisuje humor :) chyba, że ktoś mnie zdenerwuje ;) no widzisz wyspałaś się i od razu pogodniej dostrzegasz świat :) a ja przez całą noc nie spałam .. ;) co to za sny ? -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Migrena Muszę wtrącić swoje trzy grosze :) Ten utwór to przejmujące studium depersonalizacji i kryzysu egzystencjalnego. Posługujesz się językiem nowoczesnym - łączysz medycynę, informatykę i fizykę, aby opisać stan zawieszenia między istnieniem a niebytem. „Reszta po dzieleniu bytu przez sens” - to genialne ujęcie absurdu istnienia. „Błąd w kodzie źródłowym” - sugeruje, że świat jest systemem, w którym podmiot jest usterką. System go nie usuwa nie z miłości, ale z lenistwa lub oszczędności - naprawa wymagałaby stworzenia świata od nowa. Sugerujesz, że nasza codzienność to tylko „znieczulenie, które dostało pozwolenie na ruch”. Prawdziwe „ja” leży gdzieś indziej, podłączone do aparatury. To, co widzimy tutaj, to tylko projekcja. Pojawia się lęk przed przebudzeniem - śmierć w tym „śnie” mogłaby być momentem, w którym okazuje się, że prawdziwe życie było tylko sekundą, mgnieniem między uderzeniami serca. Relacje z innymi ludźmi są całkowicie odarte z emocji. Zostały sprowadzone do czystej wymiany danych. Jest w tym głęboka samotność - nawet dotyk drugiego człowieka służy jedynie do potwierdzenia, że obie strony jeszcze „mechanicznie” funkcjonują, a nie do budowania bliskości. Podmiot opisuje siebie jako opóźnienie sygnału. To piękna metafora nawiązująca do światła gwiazd, które dociera do nas, gdy sama gwiazda już dawno zgasła. Świat nie rani podmiotu, bo go nie zauważa - boi się przyznać, że ta „usterka” w ogóle istnieje. To egzystencjalny horror ubrany w bardzo nowoczesne, techniczne obrazy. „Trwam. Półprzytomny. Półprawdziwy.” - to zdanie definiuje całą postawę bohatera- egzystencję opartą na bezwładności, a nie na woli życia. Tekst bardzo przejmujący i niesamowity. To wiersz, który boli. Nie sentymentalnie, nie melodramatycznie - ale precyzyjnie, jak narzędzie chirurgiczne. Jakbyś znał ten stan od środka. I znalazł na niego język, który jest zarówno piękny, jak i niepokojąco dokładny. Prawdziwy. -
Przez iwonaroma · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@vioara stelelor :) oczywiście. Ale po wypróbowaniu wszystko warto jednak dokonać wyboru:) Dzięki @violetta ;) Dzięki @Migrena właśnie właśnie:) jak wolne ptaki bez kontroli granicznej:) Ślicznie dziękuję @andrew ;) Dzięki, również pozdrawiam i miłego @Marek.zak1 :) no, wiadomo:) Ale po pracy... Dzięki -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się