Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pójdziemy tam ...

Solomon$
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Solomon$

Solomon$

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Pójdziemy tam ...

 

     Pójdziemy tam gdzie gór zamglone szczyty.

     Gdzie wydarte pełne pustki otchłanie.

     Gdzie woda płynie wstecz.

     Tam słońce zabiera promienie gwiazdom. 

     

     Gdzie śnieg jest gorący, a upały zimne.

     Gdzie powietrze dusi, a upadły anioł szybuje wysoko.

     Gdzie ognisko nie ogrzewa, ale ty rozpromieniasz jaśniej.

     Gdzie Drzewo na pustyni rośnie.

 

     Gdzie galaktyki masz na wyciągnięcie ręki.

     Gdzie ciche uderzenie młotów. 

     Gdzie harfy dźwięku, nie słyszał od wieków nikt.

     Gdzie wichry nocą wyją jak tłum.

 

     Gdzie w dolinie bije dzwon.

     Gdzie dymią w blasku gwiazd.

     Gdzie biegną w księżycowych błyskach szumy.

     Gdzie rozpadną się razem nasze kości.

 

     Gdzie trawka zielona, soczysta i miękka.

     Gdzie Twe oczy mienią się srebrzyście.

     Gdzie Twe włosy lśnią złociej niż ogień. 

     Gdzie strumień pluszcze i woda bystra.

 

 Gdzie lśni perliście rosa, jak twoje łzy na twojej twarzy.

Gdzie delikatnie przytulisz mnie.

Gdzie kołysze cię wrzos w dolinie.

Gdzie cichy twój krzyk utuli nas do snu. 

     

Edytowane przez Solomon$ (wyświetl historię edycji)
evicca

evicca

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli gór, to chyba liczba mnoga: szczyty?

Słońce samo jest gwiazdą. Nie jest to trochę sprzeczność?

Ale co dymi?

Twoje, twojej- nie da się jako zamienić jednego zaimka?

dwa razy mnie

trzeci raz mnie, trochę za dużo.

 

Tyle moich uwag, możesz to poprawić, jeśli chcesz, będzie dużo lepiej.  Wiersz ma potencjał, ale trzeba jeszcze troszkę, moim zdaniem, nad nim popracować.  Ale to tylko moje zdanie. Pozdrawiam serdecznie. 

1
evicca

evicca

Opublikowano
Opublikowano

Nie ma za co. Ja też ciągle się uczę pisania wierszy i cieszy mnie każda rada, nawet,  jeśli nie z każdej korzystam.  Pozdrawiam i życzę powodzenia w pisaniu. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Simon Tracy
      Krwawe świty

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Berenika97 Pięknie napisany. Widać obydwoje mieliśmy wczoraj natchnienie od świtu lecz w swoich własnych światach literackich :)
    • LessLove
      BYŁ POETA

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Berenika97 Dziękuję Ci, Ber. To fragment większej całości połączonej tematem dziedzictwa po poecie, zbyt długiej na raz, ale obiecuję kolejne elementy układanki :-)  @Charismafilos Prawda, bo wygrzebywał to, co pogrzebane... A obiecuję drugi podobny drobiazg para poetycki na temat schedy po poecie "SECOND HAND". dziękuję za to spostrzeżenie. Serdecznie Pozdrawiam.
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 111. Łuk bogów

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu ukazuje zderzenia dwóch światów. Wiersz opiera się na silnym kontraście między zorganizowaną, zaawansowaną machiną wojenną a rdzenną, bliską naturze kulturą. Katapulta dla nieznajomej jest narzędziem nadludzkim - „łuk bogów” - coś niepojętego, zdolnego „zabić miasto”. Łuk kobiety to technologia prymitywna, rdzenna, indywidualna. Bardzo podoba mi się fraza "Wyjmuje swój łuk - drewno krzywe, ale śmierć prosta." Oba narzędzia przynoszą śmierć. Oboje posługują się różnymi językami, więc ich komunikacja opiera się na gestach, spojrzeniach i zmysłach. Kobieta dotyka dźwigni machiny jak „strun starego instrumentu”- wojna ma tu swoją własną, mroczną „muzykę”. Pojawiają się zapachy i dźwięki natury. Końcowa strofa - to wyraz dezorientacji i zawieszenia w czasie. Spotkanie wroga (lub obcego) twarzą w twarz na chwilę przed bitwą burzy w żołnierzu jego ramy pojęciowe. Ładne niedopowiedzenie. Piękny tekst!   Zniknęła w obozie. Czuć żywicę w dali. Zostałem przy dźwigni, niepewny i niemy. Nie wiem, czyśmy wojnę dzisiaj wywołali, Czy właśnie na zawsze z nią się rozstajemy.  
    • Simon Tracy
      Wielka cisza nocna

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      "Inteligencja wypie*dalać!" Jan Himilsbach   Bo to czasami jest tak,  że kłopot nie jest w istocie rzeczy zakorzeniony w tej  codziennej, utrapionej szarości ulic, skwerów czy dusznej, dymnej, chwiejnej równowagi, nierównych sobie klas. Czasami po prostu brakuje nocy letniej, kobiety upojnej,  wina do głowy uderzającego  i wódki gorzko rozpływającej się w żołądku. Dlatego siedzę tu nocami. Z flaszkowym lwowskim w lewicy a z egipskim petem w prawicy. Wyjrzę czasem na świat nie boży. Co się przed wrotami  i afiszami barowymi trwoży. Tam cisza. Wielka cisza nocna. Tu bal jak u senatora czy wojewody. Dancingi, śpiewy i zespół na scenie. Zrzucę kilka iskier do popielnicy, puszczę oczko do barmana  by lał w szkło i nie pytał po co. Czasami mnie szturchną  obce czy znajome łokcie. Czasami obejmą  pijackich kompanów ramiona. To upiję z literatki. To zagryzę chlebem i śledziem. To pół choć kartki zapiszę. Wierszem lub bełkotliwym słowem. Bo moją pracą jest żyć i przeżyć. Dzień, dwa czy całe liche życie. Upodlić się najpodlej, bo dla sztuki. Fontanny z rynsztoka. Tu jest jasno oświetlone gniazdo sępów. Kołują, machają skrzydłami między stolikami i wypadają w nocy niezbadane rubieże. Sztuka siedzi przy fortepianie. Nie gra. Tylko patrzy. Wzrokiem narkotycznej gorączki. Wielu śpi przy lub pod stolikami. Im już wątroba zjedzona ani umysł nie służy. Sztuka im podcięła skrzydła. A ludzie ich w bagno te wygnali. Cyganerią przezwali. Lud ciemny. Tych ludzi nie kupi. Wieczór romansu z poezją. Noc niechęci do  przeistoczenia się w symbol upadku. Bo tu fortepian nadal stoi. Ale ideały sięgają bruku. Zarzygane od weny. Wciągnięte w grę w kości. Na własnych kościach  czują buty nędzy i chorób. Atom bezsensu istnienia jak kiła uśpiony pod skórą. Nie zabiły Cię romantyczne brednie wieszczy, nie zabiły syzyfowe prace u podstaw. Nie zabije i sygnał dzwonu. Końca wieku. Nie wiem jak Państwo ale ja wychodzę. Przewietrze swą ziemistą, bladą twarz. Swe puste, dziurawe kieszenie. Rozchodnik jeszcze na koniec tak by nadal w głowie szumiało. Tym czego świat nienawidzi. Poezją wysmakowaną. Zegary biją północ. Tak szczęśliwie odchodzę w zimny mrok. Straciłem kolejny piękny dzień.  
    • finch
      chodniki

      Przez finch · Opublikowano

      i chodniki i chodniki poukładane w kroki w myśli (śmieci czasem) tolerancja na ból na śmietniku na chodniku przechodnim   nad chodnikiem wieżowiec jakieś trzydzieści sześć pięter szczęścia - do szczęścia fikus przerośnięty taki margines do bezpieczeństwa   okno na półpiętrze pomiędzy trzydziestym drugim a trzydziestym trzecim rokiem przeżycia

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...