Kim ty jesteś człowieku
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 18 581
wczorajsze szukam
nie było złe nie
bało się swoich
cieni
wczoraj minęło
jednak ślad
dość wyraźny
uśmiecha się
wczoraj choć było
dzisiejszym jest
pachnie majowym
da się lubić
wczoraj nie boli
raczej pomaga
widzieć to co
ma sens
wczoraj to coś
któremu ufam
bo było czyste
jak miłość
miłość delikatna
jak wolność to
ona krajobrazem
gór lasów rzek
wczoraj to pamięć
pachnąca różą
echem wiatrem
to czysta baśń
wczoraj już było
dziś jest dziś
wczoraj minęło
gdzieś tam jest
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 58 odpowiedzi
- 1 091 wyświetleń
-
- 50 odpowiedzi
- 1 129 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 1 070 wyświetleń
-
- 45 odpowiedzi
- 745 wyświetleń
-
- 38 odpowiedzi
- 565 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@iwonaroma Bardzo dziękuję! Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja. Pozdrawiam. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@iwonaroma To bardzo miłe słowa, dziękuję! Choć z "krytyczką to naprawdę przesada" – nie czuję się krytyczką, raczej uważną czytelniczką, która czasem powie głośno to, co myśli. Może właśnie dlatego, że sama piszę, wiem, jak bardzo słowa mogą dotknąć, więc staram się być pozytywnie nastawiona do każdej osoby piszącej. A sodówka? Zdecydowanie nie w moim przypadku - zbyt dobrze wiem, ile mi jeszcze brakuje, żeby cokolwiek uderzało mi do głowy. :) Pozdrawiam ciepło! :))) -
Przez M_arianne · Opublikowano
I wyżyłował, a woły żywi. Zarzyna barany na rabany zraz. A tyranizowała: mała wozi naryta. Ikar wyłudza: gaz duły wraki. Ibo rad uciska, maksi cuda robi. A da popalić, i lap opada. -
Przez iwonaroma · Opublikowano
Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania. Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :) Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :( -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Gosława Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne. Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę. Pozdrawiam.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się