Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zimowo

evicca
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
evicca

evicca

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Śnieżnie, mroźnie, cicho, biało,

zima odwiedziła sad.

Drzewa drzemią pod pierzynką,

którą śnieg na wszystko spadł.

 

Gęsi dawno odleciały,

wróble szare kulą się,

w żywopłocie się schowały, 

miękko prószy na nie śnieg.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez evicca (wyświetl historię edycji)
12
evicca

evicca

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja ten wiersz napisałam trzy lata temu,  razem z trzema innymi o pozostałych porach roku.  O jesieni wstawiłam na ten portal jako pierwszy,  zaraz po zapisaniu się.  Czekam na Twoją zimową wariację.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Justyna Adamczewska

Justyna Adamczewska

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu bym cosik zmieniła, bo nie bardzo jest. 

 

Jeszcze raz:

 

Czyli, jak w baśni braci Grimm "Pani Zima" 

 

Trzepała pierzyny tak wytrwale, że pierze latało wokół niczym płatki śniegu

 

A właściwie, to fajnie jest. 

 

 

No taki los - dobrze, ze ten żywopłot i mogą się schować, choć takie skulone. 

 

Śnieg też żyje, widać, że zima, to nie czas śmierci przyrody, tylko jej wyciszenie i spokój oraz sen. Dobra jest zima. 

 

Pozdrawia EVICCO. Justyna. 

Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Śliczne zdjęcie wrzuciłaś. Evicco, zimowa aura jest w tym "maleństwie", ale, czy jak na wiersz, nie za dużo przysłówków już

na samym wejściu.?  Tutaj... "drzewa drzemią pod pierzynką którą śnieg na wszystko spadł".... brzmi mi niestylistycznie, 
chyba niefortunne połączenie słów, przynajmniej dla mnie.
Niżej dodatkowo 'dookreślenia' "szare" i "świeży". Te elementy nieco psują odbiór...
Serdeczne pozdrowienie z Nowym Rokiem... :)  

evicca

evicca

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Ci za uwagi,  jednak odnośnie pierzynki i początkowych przysłówków każde słowo było zamierzone. Tak wlaśnie ten wiersz widziałam.  Mogłabym się pokusić jedynie o pokombinowanie ze słowem "świeży" , zamienić je na coś bardziej poetyckiego, ale póki co nic mi nie przychodzi do głowy.  Pozdrawiam serdecznie  

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Blizna

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Muszę wtrącić swoje trzy grosze :)    Ten utwór to przejmujące studium depersonalizacji i kryzysu egzystencjalnego. Posługujesz się językiem nowoczesnym - łączysz medycynę, informatykę i fizykę, aby opisać stan zawieszenia między istnieniem a niebytem. „Reszta po dzieleniu bytu przez sens” - to genialne ujęcie absurdu istnienia. „Błąd w kodzie źródłowym” - sugeruje, że świat jest systemem, w którym podmiot jest usterką. System go nie usuwa nie z miłości, ale z lenistwa lub oszczędności - naprawa wymagałaby stworzenia świata od nowa. Sugerujesz, że nasza codzienność to tylko „znieczulenie, które dostało pozwolenie na ruch”. Prawdziwe „ja” leży gdzieś indziej, podłączone do aparatury. To, co widzimy tutaj, to tylko projekcja. Pojawia się lęk przed przebudzeniem - śmierć w tym „śnie” mogłaby być momentem, w którym okazuje się, że prawdziwe życie było tylko sekundą, mgnieniem między uderzeniami serca. Relacje z innymi ludźmi są całkowicie odarte z emocji. Zostały sprowadzone do czystej wymiany danych. Jest w tym głęboka samotność - nawet dotyk drugiego człowieka służy jedynie do potwierdzenia, że obie strony jeszcze „mechanicznie” funkcjonują, a nie do budowania bliskości. Podmiot opisuje siebie jako opóźnienie sygnału. To piękna metafora nawiązująca do światła gwiazd, które dociera do nas, gdy sama gwiazda już dawno zgasła.   Świat nie rani podmiotu, bo go nie zauważa - boi się przyznać, że ta „usterka” w ogóle istnieje. To egzystencjalny horror ubrany w bardzo nowoczesne, techniczne obrazy. „Trwam. Półprzytomny. Półprawdziwy.” - to zdanie definiuje całą postawę bohatera- egzystencję opartą na bezwładności, a nie na woli życia. Tekst bardzo przejmujący i niesamowity. To wiersz, który boli. Nie sentymentalnie, nie melodramatycznie - ale precyzyjnie, jak narzędzie chirurgiczne. Jakbyś znał ten stan od środka. I znalazł na niego język, który jest zarówno piękny, jak i niepokojąco dokładny. Prawdziwy.  
    • iwonaroma
      jak dobrze że jestem poetką

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @vioara stelelor :) oczywiście. Ale po wypróbowaniu wszystko warto jednak dokonać wyboru:) Dzięki        @violetta ;) Dzięki        @Migrena właśnie właśnie:) jak wolne ptaki bez kontroli granicznej:) Ślicznie dziękuję        @andrew ;) Dzięki, również pozdrawiam i miłego        @Marek.zak1 :) no, wiadomo:) Ale po pracy... Dzięki         
    • Migrena
      Blizna

      Przez Migrena · Opublikowano

      @viola arvensis   przyjedziesz ?
    • iwonaroma
      celebrytka i cisza

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      @Nata_Kruk :) dzięki     
    • iwonaroma
      empatia ma swoje granice

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Alicja_Wysocka :) dzięki     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...