jutro

[tetu]

pewnie się nie obudzę i nie będzie to wina
rosyjskiego budzika. pożegnania, zwłaszcza ostatnie
śnią się zawsze nad ranem, kiedy przychodzisz
tak niebezpiecznie czuły, zziębnięty. wtedy muszę

 

rozniecić ogień, upiec chleb, solą posypać rany.
nauczyłam się zagryzać zęby. niektórzy połykają
szkło, mówią, że to pomaga otworzyć oczy.
ja chcę tylko twoich zimnych dłoni, chłodnych,

 

metalicznych powrotów. to nic że mam klaustrofobię,
zmieścimy się w jednym śnie. pamiętasz jak
było nam ciasno w łóżku? nieopodal wylała rzeka, 
w niej obce ciało. porażka rozchyla nogi.

[Kobra]

Piękny, głęboki, jednocześnie gdzieś bolesny: 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Ale ma nadzieję. Owo "jutro". Bo może peel się obudzi. :)

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zawsze jest jakieś jutro, więc może kiedyś;) 

Dzięki Kobra. 

[Deonix_]

Bardzo ciekawy wiersz z upiornym klimatem. 

Wyraźnie rysuje się tu tęsknota Peelki połączona z masochizmem,

ona tu bardzo wyraźnie pragnie doświadczeń, rozpamiętuje spotkania z adresatem i jest nimi nienasycona.

 

Początkowo, po przeczytaniu puenta:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jawiła mi się jako wyjątkowo brzydkie, niestosowne zakończenie "erotyku z duchem",

ale teraz dostrzegam tu coś innego.

 

Zjednoczenie Peelki i adresata,

którego efektem jest uwolnienie się Peelki z jej własnych lęków.

Terapia szokowa okazuje się skuteczna i Peelka przestaje cierpieć.

 

Tylko czy koniec cierpienia nie jest przypadkiem tożsamy z końcem jej życia?

Wysoce prawdopodobne. Ale pewna nie jestem, bo wiersz nie jest prosty w odbiorze, .

Co nie znaczy, że zły :)

Wielowymiarowość jest dla mnie zaletą :)

 

Najlepszości w Nowym Roku :)))

D.

[Annie]

Ładny. Z przyjemnością przeczytałam, chociaż powiało smutkiem.

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lubię czarne, upiorne klimaty i większość moich tekstów taka właśnie jest.

Na szczęście nie wszystkie, bo byłabym monotematyczna:) 

 

Uff, to całe szczęście i bardzo dobrze, bo to znaczy, że idziesz we właściwym kierunku;) 

 

Deonix, bardzo mi się podoba Twoja dedukcja. Doceniam jeśli  ktoś przystanie i poszukuje, jeśli oczywiście jest w czym poszukiwać;)

Potrafisz czytać między wierszami, a to bezcenny dar. 

Dla Ciebie również najlepszości, dzięki że zajrzałaś. 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie dziękuję Anno i pozdrawiam noworocznie.

[Justyna Adamczewska]

tetu, bardzo dobre, tyle powiem/napiszę. 

 

 

[Sekret]

Doceniam frazę związaną z klaustrofobią oraz porażkę rozchylającą nogi, która nadaje pazur zakończeniu. Ładny utwór.
 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Justyno, pozdrawiam.

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sekret Tobie także dziękuję za przystanek i opinię. Miłego wieczoru.

[Kilmax]

Wow!

Piekna struktura obrazów, kontekstów słów. Impresjonizm w płynie.

Technicznie rażą mnie jedynie dosłowności: "rosyjski", "klaustrofobia". Odnoszę wrażenie, że to slowa nie stąd, nie z tego stanu.

Ale to luźna intuicja.

 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Doceniam bardzo komentarz. 
Dosłowności, wiem. Staram się unikać, ale wtedy mam niezłą hermę:) Nie każdy budzik dzwoni tak głośno i nie każdy jest tak ciężki jak te stare rosyjskie i to chciałam tu zaakcentować, wpasować w ten klimat, stąd ten przymiotnik.
Jeśli zaś chodzi o klaustrofobię, musiałabym pominąć tyle, a może aż tyle: 
"to nic że mam klaustrofobię" czyli pozbyłabym się tutaj uczucia lęku, co też jest dość istotne.
Czy dałoby się go wyczytać bez? kurczę jakoś tego nie czuję. 
Jeszcze raz serdecznie dziękuję Kilmax, pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

"Jutro", jak dobrze, że mogłam tu zajrzeć dzisiaj... :)   Konkretna treść, ciekawie prowadzone słowa/myśli i

w sumie, każda 'cząstka' tworzy intrygujący klimat narracji. Mocne zakończenie, jak dla mnie. Całość na plus.

Pozdrawiam.

 

Edytowane 4 Stycznia 2019 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)