rozsypane w piach

[Luule]

a gdyby tak pójść

jak anioły z obrazka

niesieni muzyką przez pola i wsie

chodniki miast

wypiąć się

z kieratu zamienić marchewkę

na wiatr i spokojne mijanie

 

czy świat otuliłby ramieniem

dał chleb i życzliwy dach

czy to nie byłoby mało

mając przyzwyczajenia z klatki

znając smak potrzeb

 

dobrze że mam swoje punkty

ostoje pewniki światła we mgłach

ze dwie osoby - to i tak dużo

gdy zgniatają głowę twarde mury

chomąta i rzemyki jak dyscyplina

szramy na skórach pleców i serc

mam waszą jasność

i tak podobny kręgosłup

 

to nie mój świat

aż chce się krzyknąć 'ja wysiadam'

gdy w tych szybach tyle zła

wziąć z odwagą młotek

ewakuować

 

póki co szkaluję siebię

wytykając słabość

rozbijam lustra w których łzy i strach

ściany moich szklanych domów

jednak tafle się nie kruszą

 

rozsypują w piach

 

 

Edytowane 21 Grudnia 2018 przez Luule (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

wypiąć się  - kojarzy mi się z wypinaniem się na coś. A może uwolnić się z kieratu?

 

jednak tafle nie pękają

rozsypują się w piach

 

bo jak coś się kruszy, to na drobniutkie cząsteczki,

 

To tylko takie dwie moje uwagi, poza tym wiersz mi się podoba, a ściślej mówiąc, podoba mi się rozmyślanie PL na temat swojego miejsca i funkcji społecznych jakie obecnie pełni. Też niekiedy przychodzą mi podobne myśli do głowy.

Pozdrawiam serdecznie :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -   poważne rozważanie -  nie będę deptał zapeszał  -  

Trudny ale udany wiersz.

                                                                                                                 Uśmiechu  życzę.

 

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W punkt. Tak, wypiąć się dwojako - na i z kieratu. Ale cóż, to już chyba jest wpięte w kości na stałe, to też wygoda, jakaś stabilizacja, od której jest się uzależnionym na tyle, że strach się jej pozbyć. 

W piach, czyli na czynniki pierwsze - bo z czego jest robione szkło? Chodziło mi też o 'szklane domy'. W sumie coś zaraz poprawię, bo nie dodałam tej kwestii do wiersza. dzięki MaksMaro (przywykłam do tej ksywki;)) za komentarz. A anioły z obrazka wstawiam, zresztą dzieło orgowicza;)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, taka chwila buntu, albo raczej słabości;) Pozdrawiam

[Luule]

Dziękuję za wizytę @Kobra, @Trójka Trefli i @Silver

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mam pytanie do wprawniejszych z j.polskiego - czy tak może być? Bo mi zgrzyta i już sama nie wiem. A jeśli jest źle, to czy  'otuliłby ramionami', 'utuliłby w ramionach'? 

[Trójka Trefli]

@Luule Może być, te ramiona,  w tym wypadku,  czytam jako osobną przestrzeń, a ta pełni w Twoim wierszu chyba istotną rolę? Jeżeli jednak szukasz alternatyw to wyżej wymienione trochę mogą zubożyć sens - co powiesz na "otuliłby ramieniem" ? Wtedy "świat" przejął by funkcję kroczącego obok, aprobującego wybraną drogę stróża. 

[Gość]

Bardzo dojrzały tekst. Świetnie opisałaś otaczającą nas rzeczywistość, ale jeszcze bardziej przemawiają uczucia, które kryją się za słowami. Na przykład ten fragment, to coś co chwilami każdy z nas chciałby zrobić:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Treść taka bliska i pozwala się utożsamić z przesłaniem ;-)

Co myślisz o tym (luźna literacka propozycja ;-):

 

"czy przytuliłby świat                        

dał chleb

dach pośród dobrych serc

czy to mało

znając przyzwyczajenia z klatki

potrzeb smak"

 

Pozdrawiam :-)

 

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za propozycje od Ciebie i @Ebera , skorzystałam z Twojego 'otuliłby ramieniem' bo to chyba najbliższe temu, co chciałam powiedzieć, i zgrabniejsze. Tak, chodzi o to o czym piszesz w ostatnim zdaniu:)

 

Dziękuję za miłe słowa i odbiór. Czyli można rzec, że niestety tekst jest uniwersalny;) pozdrawiam

[Trójka Trefli]

@Luule Cieszę się, że pomogłem i czekam na kolejne wiersze, ten bardzo mi się podoba. Pozdrawiam 

Edytowane 21 Grudnia 2018 przez Trójka Trefli (wyświetl historię edycji)

[Luule]

@ania mila milewska i @Joachim Burbank także dziękuję:)

[Czarek Płatak]

Dobry! Trochę mi się skojarzył z moimi Peregrynacjami, albo za mocno walnąłem się w głowę :D

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Luule - ciasnota okrutna swe piętno pozostawiła. Okrutne słowa, poruszające, szczególnie, gdy idzie się dalej, w głąb:

 

 

To nie jest naprawdę.    J. 

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak, cofnęłam się do wspomnianego i racja, jest w tym wspólna ciągota, zapewne też dość uniwersalna i powszechna:) Ale ja zbyt twardo, mimo wszystko stąpam po ziemi.

Edytowane 22 Grudnia 2018 przez Luule (wyświetl historię edycji)

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Justyno:) Nie pomyślałam, ale tak, klatka mogła zabrzmieć dwojako. Akurat tutaj ta klatka jest wielka, bo niby możemy wszystko. Bardziej chodzi o zniewolenie, system, którego jest się niewolnikiem, pracownikiem. Ale też i beneficjentem. Przyzwyczajona do 'standardów' klatki, chyba bym nie potrafiła żyć wodzona wiatrem, niepewna jutra, uwolniona od konsumpcjonizmu, po prostu wolna..Czy by mi wystarczył wspomniany chleb i dach, który i tak być może byłby darem? 

 

A co masz na myśli, że nie naprawdę? 

 

Pozdrawiam:)

 

 

[beta_b]

Lu,

tekst czytelny i zrozumiały,

w zawartości słownej MARCHEWKĘ zamieniłabym np. w przynętę. Kierat pracy jest jasny, ale w obrazie to wysiłek,  mozół. Wtedy marchewka z całej sceny robi z człowieka parodię osła. A nie o to chodziło. 

Jakbym miała opisać kolory wiersza - to będą szaro-pastelowe. A marchewka jako słówko potoczne, proste - odstaje. Merytorycznie się zgadza - ale łamie oczywistością i skojarzeniem harmonijny ciąg poetycki. Tylem się czepnęła, to moje paraautystyczne widzenie kolorów. Ale w całości dobra robota.:D

bb

Edytowane 22 Grudnia 2018 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ma to może i sens. Choć musiałabym pomyśleć co by mogło marchewkę zastąpić, bo przynęta też mi do końca nie gra. Może w innym kontekście, przywiązania - jakiś łańcuch, powróz (brązowo-beżowy;)) Dziękuję za komplement - chociaż wiersz niejako o robocie zbiera pochwały, w przeciwieństwie do rozstrajającego klimatu w pracy, który tym destrukto-motywatorem wiersza właśnie jest;) Fajnie masz z tym widzeniem barw:)