Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pocieszenie

KompulsywnyPoeta
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

KompulsywnyPoeta

KompulsywnyPoeta

Opublikowano
Opublikowano

 

 

 

Kiedyś było tysiąc myśli

Dziś dwadzieścia

- już po wszystkim?

 

Kiedyś były już od rana

Dziś bywają

- fin de drama?

 

Kiedyś słodko przeciągane

Dziś jak flesze

- a więc amen?

 

Kiedyś nurtem lawy wartkim

Dzisiaj letnie

- jutro martwe?

 

(W tym znajduję pocieszenie:

Że powoli już trzeźwieję,

Choć się jeszcze czasem chwieję,

Takie właśnie mam wrażenie)

 

Nagle jednak znowu dreszcze

Tak, jak dawniej

-a więc jeszcze?

5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Czarek Płatak
      Emily

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      Ten tekst ma w sobie coś z literackiego snu - rzeczywistość jest konkretna i materialna, ale pod powierzchnią cały czas otwiera się coś niepokojącego, niemal metafizycznego.   Najlepsze jest to, że napięcie budowane jest przez drobiazgi: brzęk, kurz, bibułowe wersy. Dzięki temu końcowa 'przepaść' nie brzmi jak ozdobna metafora, tylko jak nagłe odsłonięcie czegoś, co od początku było.  
    • Czarek Płatak
      dzień 4

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      To dobry przykład wiersza, który nie próbuje 'robić poezji' na siłę - siła siedzi w zmęczonym, przygaszonym tonie, jakby podmiot mówił ostatkiem energii i właśnie dlatego brzmi wiarygodnie.   Najmocniej działa zestawienie kruchości z ciągłą gotowością do obrony: nawet światło i 'przejściowe promienie' nie przynoszą ukojenia, tylko pokazują człowieka, który już odpoczywać nie potrafi.    
    • Czarek Płatak
      Mamie

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      Ten wiersz jest gęsty od obrazów i momentami niemal oniryczny - bardziej działa atmosferą oraz muzyką języka niż linearną opowieścią, co akurat dobrze współgra z tematem pamięci i utraty. Najbardziej zostają frazy, w których konkret nagle miesza się z abstrakcją ('torfowe przedramiona', 'blaszane sieroty'), bo brzmią jak próba nazwania emocji, dla których zwykły język okazuje się zbyt ubogi.  
    • sisy89
      momenty

      Przez sisy89 · Opublikowano

      @andrew dziękuję i wzajemnie, pozdrawiam :)
    • Czarek Płatak
      Eszcze dali

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      Najmocniejsza rzecz w tym tekście polega na tym, że gwara nie brzmi jak ozdobnik ani folklorystyczna dekoracja, tylko jak naturalny sposób odczuwania świata — dzięki temu obrazy mają w sobie coś bardzo pierwotnego i 'ziemskiego'. A końcówka z pytaniem 'czy Tobie nie jest zimno?' nagle wyprowadza tekst z pejzażu i robi z niego wiersz o nieobecności oraz pamięci; wtedy cały wcześniejszy krajobraz zaczyna wyglądać jak próba ogrzania kogoś samym językiem.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...