Krótka historia o miłości

[adamm1]

Powiedział - "jestem Krzysztof". Tak zaczyna się nasza historia Samo z siebie tak wyszło, że odparła mu "miło mi - Wiktoria". Potem razem usiedli na ławeczce w romantycznym parku. Wspólnie paluszki zjedli, wypijając w zadumie po browarku. Pogadali o życiu, o przeszłości, planach i pogodzie. I przy zgodnym serc biciu; tak zwyczajnie, zakochali się w sobie. Była to piękna miłość. Pełna wzruszeń, ciepła i nadziei. Wspólną widzieli przyszłość wierząc, że karma się nigdy nie zmieni. Ich wiara była ślepa Chłonęli dobro, ich świat był piękny, lecz cechą jest człowieka, że jest omylny i popełnia błędy. Pewnej przeklęte nocy nastąpił koniec, czar nagle prysnął. Krzysztof tak prosto w oczy wyznał Wiktorii, że przespał się z Izką. Zbędne stały się słowa Wzięła brzytwę i wybiegła cicho Nie ważne, że żałował i zarzekał, że naprawić chce wszystko. Tam gdzie się poznawali Na tej ławeczce w podmiejskim parku, Wśród pachnących konwalii Dwóch przechodniów odnalazło ją martwą

[Myśli Piękne]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piękne 

[Patryk Robacha]

ja nie wiem czy pięknie, ale widzę, że na pewno błędnie: 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

także tego, dużo do dopracowania

w tym krótkim wierszu użyłeś: 

 

4 razy oklepanego "tak" 

6 razy "że" 

 

czujesz, że to, co piszesz z punktu widzenia już nawet nie poezji, a stylistyki,  jest słabe?

 

jeżeli się ze mną nie zgadzasz, a masz takie prawo, to mam dla Ciebie proste ćwiczenie weryfikacyjne. 

 

1. Weź do ręki dyktafon i naciśnij przycisk "record" 

2. Zacznij czytać wiersz, ale nie tak jak Ty się go nauczyłeś czytać, a tak jak to wynika z jego wersyfikacji (jakby to czytał ktoś, kto go widzi pierwszy raz) 

3. Naciśnij stop i odtwórz. 

4. Wsłuchaj się. Będziesz przerażony.

 

Jeśli nie dojdziesz do wniosku, że to rzęzi (nie tylko powtórzeniami), to niestety, ale nie mam dla Ciebie antidotum. 

 

Edytowane 5 Grudnia 2018 przez Patryk Robacha (wyświetl historię edycji)