Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ległem w gruzach

Manuel del Kiro
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Manuel del Kiro

Manuel del Kiro

Opublikowano
Opublikowano

 

Biegłem
pukając do wszystkich drzwi młodości
Szukałem szczęścia
w objęciach kobiet
w twarzach ludzi poezją wypełnionych

Miasta mijałem
rozedrgane niespokojne
jakby bały się że jutro może nie nadejść
Byłem wówczas cesarzem
władcą niepodzielnym
uśmiechy rozdawałem 
i miłość tropiłem
skrytą w chłodnych ustach kamienic
w ciemnych lochach podziemi 

Żyć mi przyszło z sercem 
co miejsca na ziemi znaleźć nie może
i wciąż w naiwności swojej 
próbuję wracać do tych miast
które nie są już moje

Ległem w gruzach
i nie wiem już wcale
czy te miasta jeszcze w sercu noszę
czy też tylko
tak mi się wydaje

 

Manuel del Kiro

2
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zatrzymuje mnie jako kobietę.... daje możliwość próby zrozumienia... 

Patryk Robacha

Patryk Robacha

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Manuel del Kiro 

 

Bardzo dobry motyw na bardzo dobry wiersz. Mógłbyś to ubrać w jakąś formę, bez niej wiersz mocno traci. Ja w ten sposób piszę o chlaniu wódy, ćpaniu, szybkich miłostkach na boku, ale to, co tutaj poruszasz zasługuje na porządne opakowanie. 

 

Pozdrawiam Cię serdecznie! 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Schrony

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - mają małe niekomfortowe potrzeby - tak bywa - żyją w innym świecie -                ciekawy wiersz -                                                 Pzdr. serdecznie.
    • hehehehe
      Do czego to doszło?

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ali makijaż, a Kazi? Zakażaj i Kamila      
    • Bogdan Tęcza
      Bogdan Tęcza-wiersze

      Przez Bogdan Tęcza · Opublikowano

      SUMIENIE   Idę wolniej niż kiedyś, nie muszę kłamać, ranić innych i nie grać przed samym sobą, że to nie moja droga, że to tylko na chwilę, a czas zaczyna nabierać kształtów, czyste sumienie znów ma swoje imię.   Bo czym że jest ono, może chęcią bycia idealnym, może krzykiem przywołującym wewnętrzny porządek, teraz stało się we mnie czymś namacalnym, tym, co daje wolność wyboru, by z radością usiąść z każdym przy stole.   Moralne wartości, uczciwość, empatia, szacunek, staja się nadzwyczaj realnie namacalne, gdy zdejmujesz z siebie ciężar przeszłości, bzdurnych roszczeń i krzywd, ten cały surrealistyczny, emocjonalny ładunek.   Jedyne, na co w życiu zawsze trzeba być gotowym, to samotność, co zwala się nagle nieproszona i drzwi bez klamek zatrzaskuje, bez sumienia jej nikt nie przetrwa, nie oszuka, ona cię potrafi zniszczyć, lub z popiołów zamki buduje.   Sumienie, dla młodych czasem balast i zbędna w dążeniach do sławy kulturowa przeszkoda, lecz w chwili gdy czas się zaczyna z latami wypełniać i krok coraz wolniej stawiany, może ciążyć, jak podświadoma kłoda.   Bogdan Tęcza..
    • hehehehe
      Mokli wysocy cisi.

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ot, mokło i ciołkom to   Tak mokła ich ciałkom. Kat
    • Waldemar_Talar_Talar
      ((Słońce))

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  W świecie ulepionym  Z okruchów nadziei  - podoba mi się ten moment wiersza - optymistyczny -                                                                                                                    Pzdr. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...