wspomnienia

[Tomasz Nowok]

dawno pożółkłe kadry nie patrzą prosto w oczy
malując kontur zdarzeń wyblakłą z żalu sepią
interpretują znaki na szarym skraju nocy
widząc w abstrakcji treści nie dają wiary zdjęciom

 

pod kurzem starych płócien blizny głębokich spękań
znaczą minione lata jak ślady kroków czasu
bezmyślnie topionego w odpływających rzekach
do których nikt nie wchodzi by znaleźć sens obrazów

 

zgubiony zlepek rojeń ukrywa czyste dźwięki
zdemaskowane snami udają światło zwątpień
lecz zaniedbana wizja już nie planuje zemsty
a żal duszący treści stracił pokrycie w złocie

 

pewność widziana w lustrze ma hermetyczne rysy
i zimny dotyk nudy przeciwnej jak negatyw
gdy to co ocalało rozkłada na czynniki
a potem rzuca w kąty jak niepotrzebne szmaty

 

powroty odbijają tynk zachowanych fresków
pozostawiając tylko fragmenty bez wymowy
wielka daleka podróż jest ciągłym trwaniem w miejscu
bo trasę jej wyznacza głuchy i ślepy snobizm

[Deonix_]

Daję serce, bo wiersz ma poetycki potencjał :)

 

Jednakże potknięcia rytmiczne mnie trochę uwierają,

choć w tym konkretnym utworze ciężko je poprawić, tak,

by nie zmienić znaczenia. Ale, jeśli się przyjrzysz - zauważysz,

że gdzieniegdzie wystarczy zmienić szyk zdania.

 

Pozdrawiam :)

[Maria_M]

Zgadzam się w pełni z przedmówczynią:) A szyki zdań zmień koniecznie, dla wiersza:)