Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

jesień do drzwi zapukała

była smutna zapłakana

spytałem co się dzieje

rzekła pada zimno wieje

 

drzewa liście  pogubiły

dzień już nie tak miły

cienie jakby bledsze 

twarze smutniejsze

 

a to wszystko moja wina

czuje że to nie ta chwila

spartaczyłam porę roku

nie dorównując kroku

 

rzekłem słuchaj moja miła

mały krok za tobą zima

ona świat nam upiększy

dzień zgubi gorsze będzie

o wiele lepszy

 

więc nie martw się proszę

ja jutro zimę poproszę

by swe drzwi  otworzyła

byś się więcej nie smuciła

 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Waldku,

w tej konwencji należałoby konsekwentnie poprawić rytm (policzyć sylaby w wersie).

Piszesz lepsze teksty, z jakąś myślą.

Ten jest trochę na siłę. 

Pozdrawiam ciepło, bb

Opublikowano

Witaj  beta_b - miło że byłaś -  ten wiersz ma już poważny wiek.

I nie pamiętam czy był pisany na siłę.

Cieszy mnie że tak szczerze skomentowałaś - 

                                                                                                                            Radości ci życzę

Opublikowano

Witam, 

 

 Klimat tekstu - miły, bo  lubię jesień

Czy tu, czy tam ona zawsze jest taka sama

Wspaniała i kolorowa.

 

We wszystkim więc jest poezja

 

Piszesz w komentarzu:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przypomniało mi to dawne teksty, których później

nie korygowałem, a pozostawiłem jakimi były.

 

T/

 

 

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Tomaszu -  miło że czytasz - duże dziękuje .

Jak to mówią starych drzew się nie przesadza  mają być  takie jak są.

                                                                                                                                             Pozd.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...