Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

.

znów bólem pukasz do mnie

i uchylam drzwi

i wdycham

powiew

z Twoich płuc

a potem

płyną słowa

Twoje

z moich ust

i już za nimi gonię

.

Opublikowano

Cieszę się z Twojej pochwały i dziękuję za nią :) Co do tytuł natomiast... hm, może tylko "Bo jesteś"? Jednak zależy mi na tym, żeby była pełna jasność, o kim wierszu mowa, poza tym to właśnie stwierdzenie "bo jesteś Bogiem" zabrzmiało we mnie bardzo wyraźnie w opisywanym doświadczeniu i zapoczątkowało ten wiersz. Pozdrawiam.

Opublikowano

Na świecie jesteśmy ,,wplątani,, w dualizm ale to nie jest zniewolenie-to odbicie naszej natury ludzkiej i Bożej która nas przenika.I tak już będzie dopóki po śmierci nie nastąpi najtrwalsze ich połączenie-bo czysto duchowe.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, ja chyba właśnie za tym "najtrwalszym połączeniem" cięgle od nowa gonię, bo ciągle od nowa gubię drogę do niego... Dziękuję za, jak zwykle, ciekawą i głęboką myśl i pozdrawiam. :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

No, myślę, że "Bo jesteś" byłoby idealnie :) Fajnie wchodziłoby w pierwszy wers :) tylko wówczas pierwszy wers rozdzieliłabym na dwa:

 

 

znów bólem

pukasz do mnie

 

 

Ale to moje zdanie, a wiersz jest Twój :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadzam się z Twoim odczuciem i Twoja propozycja tez mi się podoba i przejęłabym ją na pewno, gdyby... nie ta bardzo wyraźna potrzeba obecności słowa "Bogiem" w tytule. Chcę to słowo w nim widzieć i zachować. Odważnie. :) Dziękuję za czytanie i wczuwanie się :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Pada już trzeci dzień. W radiu usłyszałem o karambolu na 44.   Po wiadomościach nie popłynął jazz, tylko tkliwy kawałek.   Nawigacja prowadzi mnie objazdem poprzez wiadukt w szczere pola.   Gdzie szarość dnia, wet-on-wet, zatrzymuje się w pejzażu. Po chwili rozmazuje się w mokradłach.   Wjeżdżam w rozlewajkę, by uciec z tego szarego kolażu.   Zapalam na poboczu papierosa, by kolorem koszuli chociaż trochę przełamać ten smutek drogi.   Ciekawe, gdzie dzisiaj dojadę przez ten smutny pejzaż.   Może zostanę w nim. A może ktoś gumką mnie wymaże.   Bo uzna, że nie pasuję do jego wizji bagna.
    • @Migrena    Świetne! :))  Człowieku wielu talentów - pisz opowiadania - też! Rozbawiło mnie! :))))
    • jesteśmy tu po to by doznawać ciosów od życia  więc twoje cierpienie wydaje się uzasadnione    
    • @Migrena   Bardzo poruszający wiersz, zwłaszcza  rozróżnienie między tęsknotą za drugą osobą a tęsknotą za samym sobą sprzed lat - "za tamtym mężczyzną , który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie". To bardzo precyzyjna definicja żalu.  Świetna jest też redefinicja starzenia się: "człowiek nie starzeje się z biegiem lat , starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć". To zdanie mogłoby funkcjonować jako osobny aforyzm. Zakończenie - filozoficzna zagadka, czy to człowiek niesie pamięć, czy pamięć niesie człowieka -niesamowita! Przepiękny i mądry tekst. :)
    • żyjesz znaczy twoi przodkowie  poprzez ichtiostegę sięgają  mokradła    schowaj foremkę menniczą  pieniądz kruszczowy  nie starczy    krew ludzka niesie nieznane    Łużyczanie z Wietrzykowic Celtowie rozmyci przez German  Wandalowie  łamiący miecze do pochówku Goci na wydmach Bałtyku  dziś przez ten moment Słowianie    ostatnie wyzwolenie 1992  Borne Sulinowo    jeśli nie wyznaczysz linii przebaczenia  jak ciało wrzucone w Poleskie jezioro  wypłynie na wiosnę innym   światy są połączone    podniesie topory z Wołyńskiego krzemienia pasiastego w grobach  Anatolijskich rolników pod Kujawskimi lasami    wszystko się styka    umocuj się w szlachetnym zwyczaju krzyży pokutniczych    szczątki ciał  wyglądają na   przejście   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...