Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jesienne liście

Rafał Pigoń
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Rafał Pigoń

Rafał Pigoń

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Tu są rzędy drzew,

Śniących drzew.

Girlandy liści o brązowych duszach.

I chodnik nimi zasypany.

...

 

I tu też ludzie krążą.

We frakach czarnych

I w dużych czarnych kapeluszach.

Mówisz, chciałbyś z kimś

Wymienić słowo.

 

Lecz tu są jedynie rzędy drzew.

Rzędy śniących drzew.

I girlandy liści o brązowych duszach.

 

I chodnik nimi zasypany.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Rafał Pigoń-Bbard (wyświetl historię edycji)
2
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Załączone zdjęcie, jest  f a n t a s t y c z n e.!

"Girlandy liści o brązowych duszach", prześlicznie określone.
Sedno wiersza "leży" w środkowej części, a sąsiadujące wersy, z górnej i dolnej, są otoczką,  która wyraźnie eksponuje samotność. Powtórzenia słów wzmacnia to. U siebie rozpisałam wersję bez interpunkcji i...  wycięłam słowo "musisz", a treść powyżej i tak zakołysała mną.

Pozdrawiam.
 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • Alicja_Wysocka
      Zyzuś tłuścioch (tercyna)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • .KOBIETA.
      Tam na drugą stronę

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Arsis
      To było...

      Przez Arsis · Opublikowano

      Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • .KOBIETA.
      W płatkach ciszy …

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...