Wiecczność

[adamm1]

Dusza z ciała uleciała bo klatka była za mała. Teraz po bezdrożach krąży. Poszukuje miejsca swego; nie puka, nie prosi, nie zasypia. Gdzieś w głębi lasu zwodzony most, na nim podróżnik przystanie i zastanowi się, chwilę pomyśli. Nie ucieknie, nie zwątpi, nie przeminie Słowa giną, wątpi umysł: głucha cisza i wołanie. Dusza z ciała uciekła do piekła. I nie zmartwychwstanie.

[karenka]

Stylowy wiersz po za tym intrygujący z nutką refleksji w tle,która wydobywa się po przez tę obrazowość słów,myślę,że wiersz  jest  taką przestrogą,dla każdego/pozdrawiam