Inwokacja

[Jacek_P.]

Przeszłości, rozmywana czasu falą siną,
jak ślad stopy na piasku odbity; wyraźny
w chwili swego powstania, potem mniej już ważny,
zaciera się i niknie, aby całkiem zginąć.
Lecz mimochodem ziarna piasku poruszone
mgnienie oka trwającym, błahym przecież przejściem,
rozejdą się, rozminą, każde w inną stronę
i więcej nie powrócą na swe dawne miejsce.
Tak nieraz ludzkie losy, gdy je w świat rozrzuci
historia beznamiętna, gdy niespodziewanie
spokojny czas zakłóci smutek i rozstanie,
przechodzą, przemijają, by nigdy nie wrócić.
A pamięć o nich żyje, trwa przez chwilę jeszcze,
jeszcze dla ich potomnych wielka jest i święta,
potem ją rozwiewają wiatry, zmyją deszcze
i nikt już o nich nie wie, nikt ich nie pamięta.

[Roman Bezet]

Piękne ;)
A i poczytałoby się nawet we 12-stu księgach!
Można się spodziewać?
pzdr. b

[Jacek_P.]

Chyba jednak nie.
A wieszczem u nie napiszę?
Nie jestem.
;)
Dzięki!
Ja.

[Tdk crew]

Jak najbardziej plus i to wielki więc +
Pozdrawiam

[grabka]

Witaj Jacku P.
Po prostu cudownie!!! Na marginesie dodam, że w swoich zbiorach mam wiersz o śmierci z podobną puentą. Bardzo gorąco pozdrawiam!

[Kris o Poranku]

Rewelacja .
Pierwszy raz od dłuższego czasu stwierdziłem że warto od czsu do czasu wstąpić na ten portal .
Wiersz absolutnie rewelacyjny , powinien być specjalnie oznaczony , ponieważ po nim jest długo długo nic a następnie całe to badziewie które sie tu wala .
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za podtrzymanie nadzieii że pojawiają się tutaj ludzie z talentem .........

kop.