ćma i lampa

[Matojs]

ćma i lampa

　

W ciemną noc mała ćma lata na dworze

dookoła ma tyle pięknych, urokliwych gwiazd

czemu więc leci do zwykłej, domowej lampy

czemu leci do niej, mimo, że ma mnóstwo innych spraw

czemu zostawia wszystko dla niewyróżniającej się lampy

lampa zgasa

a ćma dalej siedzi na szybie, czekając aż zapali się znowu

bo raz poznała jak dobrze jest być przy lampie, jak ciepło i przytulnie

lepiej niż przy jakielkolwiek gwieździe

[Deonix_]

Bardziej mi to na prozę poetycką niż wiersz sensu stricto pasuje,

ale w sumie fajne.

 

Ciekawa, obrazowa refleksja, odbieram ją tak - najlepsze jest dla nas to,

co najlepiej poznane: rodzina, dom, przyjaciele, sąsiedzi, ojczyzna.

 

Tylko... takie spojrzenie na świat grozi niekiedy zawodem życiowym,

bo trzeba sobie uczciwie powiedzieć, że nie wszystko, co jest nam obce okazuje się niemiłe i niefajne,

a życie bez jakichkolwiek innowacji to nuda, może cieplutka i bezpieczna,

ale jednak nuda, od czasu do czasu jednak potrzeba tego stresu (radość to też stres) w życiu :)

 

Ale to oczywiście mój punkt widzenia :)

 

Pozdrawiam :)

[WarszawiAnka]

Ciekawa myśl przewodnia, ale formę bym uporządkowała.

[Maria_M]

Moźna by z tego stworzyć nawet fajny wiersz, narratorem byłaby lampa, która opowiada o sobie i ćmach, wątek poboczny: niebo i gwiazdy. 

Pozdrawiam :)