Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

monotonia bytu

karolinazałęska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Deonix_

Deonix_

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O jedno "i" za mało.

Tak mnie dźgnęło,

że od tego zaczęłam komentarz, wybacz.

 

Co do reszty... hm, rymy częstochowskie i jednosylabowe

nie wpisują się zanadto w moje poczucie estetyki.

 

Poza tym, nie bardzo wiem,

co mi chcesz tym wierszem powiedzieć.

 

To "niepragnienie" Peelki wypadałoby jakoś spoić z drugim wersem,

tak by to sensownie wybrzmiało, przychodzi mi do głowy coś takiego:

 

monotonii bytu zaznać nie pragnę,

lecz kiedyś mnie bezsens otoczy

 

to tylko przykład, oczywiście można inaczej.

Dalej piszesz:

nie wiem, czy jestem na czasie, ale ekspresja była do tej pory rodzaju żeńskiego ;)

A jeśli nie jest ona adresatką, to należałoby ją stąd usunąć i wstawić adresata (w r.męskim).

 

Poza tym - dla mnie wiersz nieadekwatnie do treści podniosły i uciążliwy w lekturze,

przepraszam, że Ci to piszę, ale nie chcę być nieuczciwa.

 

Pozdrawiam ;)

karolinazałęska

karolinazałęska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przez ekspresję mam na myśli fizyczną osobę,która  ukazywała mi jak wyrażać siebie (stad zwrot -czy bedziesz mój)-natomiast teraz cały nasz kontakt sprowadzil się do nudnej relacji pozbawionej uczuć i dąży do upadku.Wierszem tym wyrażam niechęć do otaczającej rzeczywistości,która wydaje mi się nijaka,ale jednocześnie nieustannie poszukuje krzty szaleństwa w niej,a także pokładając resztki nadziei w osobie-niegdyś mnie inspirującej :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...