Własne potrzeby

[Mateusz Topolewski]

Prowadził przez żywot raz strach człowieka
On o tym nie wiedzial, myślał -to normalne
Taki był od zawsze, ciągle gdzies uciekał
Wszystko przerażało, nawet tak banalne

Błądził więc przez życie, po omacku wiecznie
Nie wiedzial co lubi, czego skrycie pragnie
Ludzki los ciekawy, do lustra sceptycznie
Nie czuł, że w ten sposób siebie mocno nagnie
 
Po upływie  lat kilku, gardząc tym co czyni
Zagubil siebie w odmętach cudzych potrzeb
Bardzo się zasmucił, serce schował w skrzyni
Już zaczął planować swój niedoszły pogrzeb

Idąc prowadzony przez strachu wizerunek
Spotkał gdzieś odwagę, była majestatem
Dała dobrą  radę, wskazała swój kierunek
Poszedł prosto do Niej, nie był juz frustratem

Od razu to dostrzegł, oddal Jej swe serce
Nie jest już tym samym, kazdy mu to powie
Czuje sie wspaniale, kocha życie  wielce
I własne potrzeby ma dziś  w swojej głowie

 

[WarszawiAnka]

Już, już miałam opuścić tę stronę, gdy pojawił się Twój wiersz. Postanowiłam przeczytać i... jak ja mam stąd wyjść? No jak? :)

 

Podoba mi się wszystko. :) Temat i jego ujęcie, dobór słów, cała historia tu opowiedziana i układ stroficzny. Wiersz jest trochę przewrotny, bo zwykle jesteśmy prowadzeni w przeciwnym kierunku: powtarza się nam, że mamy wychodzić z własnego egoizmu do innych... do innych... do innych... Niestety, są osoby, których stawianie wciąż potrzeb innych ponad własnymi może doprowadzić do zagubienia własnej tożsamości. Dobrze to rozumiem. 

 

Na szczęście podmiot liryczny spotkał odwagę...:)

 

Mam jedynie małą uwagę co do liczby sylab w wersie - czasem daje się odczuć pewna nieregularność (11-12-13). 

 

Pozdrawiam!

[Mateusz Topolewski]

Dziękuję  serdecznie za Twoją  opinię :-)

Nie zwracałem uwagi na sylaby, ale zacznę. 

pozdrawiam gorąco  

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Każdy z Twoich wersów brzmi bardzo naturalnie sam w sobie, dlatego trudno by było wiersz uregulować tak, żeby nic nie uszkodzić... Trzeba by się zdecydować która długość wersu Ci najbardziej pasuje. To tak na przyszłość... :)

[Maria_M]

Tytuł brzmi egoistycznie, wiem, że to nie zamierzone, ale może Asertywność, albo coś z tym związane. Dobrze opowiedziana historia bez nakazowej narracji, należałoby tylko wyrównać rytm, wiersz jest tego wart i średniówkę ustalić, może 6/6 przy dwunastozgłoskowych wersach, albo 5/ 7, juź jak Ci wygodniej. 

Pozdrawiam :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

[Gaźnik]

Przepiękny wiersz, Pani WarasziAnka powiedziała już właściwie wszystko :) Dodam tylko takie swoje przemyślenie życiowe. Tylko szczęśliwy człowiek może rzeczywiście uszczęśliwić drugą osobę. Trzeba myśleć też o sobie. Pozdrawiam

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Przekonuję się, że bardziej niż moje własne potrzeby "definiuje", spełnia i uszczęśliwia mnie odkrycie własnego powołania, czyli własnej natury, według której potrafię żyć, moja autentyczność, prawdziwość... Spełnianie własnych potrzeb brzmi dla mnie nieco inaczej - jak kierowanie na siebie wszystkiego, co dobre, co korzystne, dlatego pasowałoby mi osobiście zakończenie "własne powołanie ma dziś w swojej głowie".

Poza tym wiersz trafia do mnie i porusza moje serce :) Pozdrawiam.

.

Edytowane 12 Września 2018 przez Gość (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Mnie też się Twój wiersz spodobał :)

Jednakże zgadzam się z poprzednikami odnośnie dopieszczenia rytmu

i  trochę literówek się przytrafiło, miej odwagę mocniej ALT-a wcisnąć ;))))

 

Pozdrawiam :)

[Mateusz Topolewski]

Hehe, zgadza się,  dopiero po wrzuceniu to dostrzegłem,  a piszę na komórce, wiec altu brak, ale popracuję nad tym ;-)

 

[Jemall]

Pracuj,  warto  w siebie inwestować :)