z rozmów z ''bogami''
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 19 507
Przytul się do mnie życie
Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
pozwól mi sobą oddychać
bo mam jeszcze małe dzieci
które muszę ciebie nauczyć
może śmierć wtedy zrozumie
że jeszcze nie pora umierać
a ja twój oddech wykorzystam
i wprowadzę je w dorosłości
a potem poddam się twej woli
gotowa oddać ciało ciemności
uklęknę i będę się długo modlić
za to że byłeś takie wspaniałe1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 41 odpowiedzi
- 802 wyświetleń
-
- 37 odpowiedzi
- 659 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 754 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 991 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 670 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez viola arvensis · Opublikowano
Pięknie dziękuję Wam za pozytywny odbiór i życzę dobrego poniedziałku ;) @Andrzej P. Zajączkowski @Marcin Tarnowski @Łukasz Jurczyk @widelec @MIROSŁAW C. @Poet Ka -
Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano
@Berenika97 Bardzo dziękuję za tak uważne czytanie. Cieszy mnie, że zauważyłaś - „nie wiem”. Rzeczywiście miało ono być nie tylko zawahaniem, ale małą katastrofą wewnętrzną — taką kropką postawioną po dłuższym błądzeniu niż po jednym zdaniu. A co do pointy : To prawda: rym nie zastąpi kobiety, choć bywa, że dla człowieka nieśmiałego jest ostatnią deską ratunku, zanim odważy się w ogóle do niej podejść. I może właśnie stąd bierze się cała bieda poety: Zamiast od razu iść nad morze z kobietą, siedzi i próbuje to wszystko jeszcze zrymować. Pozdrawiam -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Stukacz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Andrzej P. Zajączkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Stukacz Bardzo ciekawy wiersz. Metafora miłości "głębszej niż studnia" i gotowość na "krwawienie" z powodu słów drugiej osoby nadaje całości bardzo dramatyczny, wręcz egzystencjalny ton. Zaskakujące. Dobrze się słucha. :) -
Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano
"Jubionkowie" W wiosce Jubionka Jubionkowie mieszkali: Jubionkowie duzi, Jubionkowie też mali. Ci, co byli duzi, Jubionką zarządzali. Jubionkowie mali tych dużych się bali. Każdymi wyborami dużych wybierali, Jubionkowie mali nie kandydowali. Choć Jubionka mała, władzę dużą miała i o wszystkich Jubionków różnorako dbała. Jubionkowie mali się nie skarżyli, w harmonii z dużymi zawsze zgodnie żyli. Aż do tego czasu, kiedy dużych przybyło i jadła dla małych już nie wystarczyło. Głodowali mali bez skarżenia większego, pracowali więcej dla pospólstwa dużego. Do harówki przywykli i nie narzekali, mniejsi się rodzili, młodsi umierali. Dużych przybywało w obfitości bogactwa, wymogów mieli więcej od małego bractwa. Mali Jubionkowie od świtu do nocy w gonitwie umierali z głodu i niemocy. Bogaci się śmiali swą wyższością wielką, dalej korzystali z bezlitosnością wszelką. Aż dnia pewnego zapasy wyjedli, chcieli małych oskarżyć i tu się zawiedli. Ostatni ich mały z głodu dawno padł – oddawał im wszystko, więc sam mało jadł. Morał dużym jeden: jesteście bogatymi – nie pozwólcie biedniejszym chodzić głodnymi. Leszek Piotr Laskowski
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się