prawda

[Wojciech Bieluń -Targosz]

szukasz prawdy
o początku
coś kruchego jak woda
jak bezmiar czasu
spełnionego oczekiwania
dosłowności
wpisanej w drzew pozory
zagubionej w korytarzach ulic
czujesz smak pierwszego przed drugim
jeszcze nie dotarłeś
przed rozgoryczenie
ani światło hipotez
prowokujesz umysł błądzisz
to znowu jesteś na prostej

a według Boga na początku
były tylko ziemia i niebo

[Wojciech Bieluń -Targosz]

Dziękuję że przeczytałeś wiersz. Zostaję przy własnej wersji. Pozdrawiam

[Wojciech Bieluń -Targosz]

dziękuję za zainteresowanie. Pozdrawiam

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bóg, według moich odczuć mówi nam tę poszukiwana prawdę do serc, a nie do umysłu... Wydaje mi się, że twój wiersz właśnie to "sam sobie" uświadamia.., tą porażkę umysłu. Ciekawy wiersz, przeplatający myśli i obrazy, dlatego nie gubiący się w otchłani abstrakcji, a więc pisany chyba też sercem. :) Pozdrawiam

[Wojciech Bieluń -Targosz]

umysł błądzi , szuka rozwiązań ale nie zawsze się to udaje. każdy z nas chce znać prawdę tu przysłowiowego początku. dziękuję że zajrzałaś. Pozdrawiam

[jan_komułzykant]

wiersz ciekawy, jednak woda, to raczej coś niestabilnego, nieokiełznanego,

z kruchością wody jeszcze się nie spotkałem, no chyba, że w tej postaci. ;)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale wizja jest Twoja, więc tylko zwracam uwagę, bo skoro mowa o prawdzie,

to słowa w tym przypadku powinny mieć szczególne znaczenie.

Pozdrawiam.

[Wojciech Bieluń -Targosz]

ciekawy komentarz o kruchości wody. Pozdrawiam i dziękuję że przeczytałeś wiersz.