Zgłoś

@Myszolak Cóż on pocznie jak nieśmiały chciałby być w tym doskonały Więc przed lustrem wciąż trenuje.   W pełni wiosny ... wycałuje.   Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia     

@FaLcorN   Piękne obrazy - ogród, rzeka, światło, lustro, las, okruch - każdy niby osobny, a razem tworzą przestrzeń kogoś, kto żyje między stratą a nadzieją. Piękny!   

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:) 

@Berenika97 To doskonały wiersz. Jasna myśl, bezpretensjonalna realizacja.  

@Lemert   Cztery pary dłoni – i tylko jedna para, która coś znaczy.  Ciekawy wiersz, chyba każdy z nas spotyka takich ludzi, może nie ma takiej świadomości, takiej  jak w wierszu. Pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk   Ten fragment dotyczy psychologii wojny. Świetny jest początek - gdzie piasek udaje morze. A po zwycięstwie, okazuje się, że za zdobytymi murami nie ma niczego wartościowego - też tylko piach. Rzeczywistość oblężenia jest absurdem, wypaczoną logiką.   „Pył zatyka gardła. Śmiech bez ust - najbardziej ludzki." - rozumiem, że śmiech pozbawiony ciała staje się paradoksalnie bardziej ludzki niż wszystko inne.   Natomiast w trzeciej strofie - narrator ukazuje swoje okrucieństwo - staje się świadomie uosobieniem śmierci. Nienawiść nie musi mieć sensu - ona „wypełnia” pustkę emocjonalną. Nienawiść i zło można oswoić jak psa.   To bardzo poruszający tekst - obraz wojny, gdzie jedynym zwycięstwem jest to, że „nienawiść pomaga” przetrwać kolejny dzień w pyle. To bardzo mroczny i sugestyny obraz dehumanizacji wojen, podany z poetycką wrażliwością.